Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Η δικιά μου γυναίκα, δεν είναι γυναίκα, λέει αλήθειες και μισεί τα ψέματα.
Η δικιά μου γυναίκα, δεν είναι γυναίκα, έχεις αρχές ρε φίλε.
Η δικιά μου γυναίκα, δεν είναι καθόλου γυναίκα, αγαπάει!
Η δικιά μου γυναίκα που λέτε, δεν είναι σαν τις “γαμάτες” γυναίκες του σήμερα, έχει έρθει από μια άλλη εποχή.
Από εκείνη την εποχή που οι γυναίκες ήτανε καπετάνισσες. Που οι γυναίκες είχανε μπέσα. Που οι γυναίκες σεβόντουσαν, πολεμούσαν και στέκονταν δίπλα στον άντρα τους, μέχρι το τέλος.
Η δικιά μου γυναίκα, μη έχοντας άλλη επιλογή, έχει προσαρμοστεί στην νέα εποχή, αλλά αυτή η εποχή δεν την έχει μεταμορφώσει.
Έχει αποδεχτεί, αναγκαστικά, τα νέα δεδομένα, όμως εκείνη κρατάει πεισματικά τα δικά της.
Ζει μέσα στην τόση ύλη που υπάρχει γύρω της, θέλει δεν θέλει, μα όταν της μιλάς για ύλη, αυτή σου μιλάει για όνειρα, για συναισθήματα, για ανθρώπους.
Για αυτό σας το λέω!
Αν όλες εσείς είστε γυναίκες, τότε η δικιά μου γυναίκα, δεν είναι καθόλου γυναίκα, σαν τις τόσες και τόσες πλαστικές και μιας χρήσης, που έχει γεμίσει ο τόπος σήμερα. Είναι γυναίκα από ψυχή, από παλιά υλικά κι από αξίες καμωμένη.
Αν γαμώτο μου όλες εσείς, που η γλώσσα σας είναι μεγαλύτερη απ΄ το μπόι σας, είστε γυναίκες, τότε η δικιά μου η γυναίκα δεν είναι γυναίκα, γιατί αυτή ξέρει και να μιλάει, αλλά ξέρει και να σωπαίνει.
Αν όλες εσείς λοιπόν είστε γυναίκες, τότε η δικιά μου η γυναικά, ευτυχώς, είναι εντελώς παράταιρη, απόκοσμη, ασύμβατη κι αταίριαστη, μα ακριβώς αυτό είναι που την κάνει στα μάτια μου αφόρητα υπέροχη και σπάνιο θηλυκό…
