Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν την ακούς να έρχεται. Δεν προηγείται καμία ανακοίνωση. Δεν σηκώνει τη φωνή της για να πείσει. Μπαίνει στον χώρο και δεν αλλάζει τίποτα επιφανειακά. Κι όμως, όλα μετακινούνται ελαφρά γύρω της.
Έχω γνωρίσει γυναίκες που δεν προσπάθησαν ούτε δευτερόλεπτο να εντυπωσιάσουν. Δεν έπαιξαν με το βλέμμα τους, δεν έστησαν λέξεις για να φανούν πιο έξυπνες, δεν κυνήγησαν την επιβεβαίωση. Μίλησαν απλά. Κοίταξαν σταθερά. Κι αυτό ήταν αρκετό για να καταλάβεις πως δεν διαπραγματεύονται την αξία τους.
Η αυτοπεποίθηση δεν είναι επίδειξη δύναμης. Είναι απουσία φόβου. Είναι να μπορείς να μείνεις σιωπηλή σε ένα τραπέζι γεμάτο θόρυβο χωρίς να νιώσεις μικρή. Είναι να ακούς μια κριτική και να μην τρέχεις να απολογηθείς για την ύπαρξή σου. Είναι να πεις «δεν μου ταιριάζει» και να το εννοείς.
Ο θόρυβος ανήκει αλλού. Στην ανάγκη για επιβεβαίωση. Στην υπερβολή. Στην αγωνία να αποδείξεις ότι αξίζεις. Εκεί υπάρχουν οι δυνατές φωνές, τα μεγάλα λόγια, οι εντυπωσιακές κινήσεις. Η αυτοπεποίθηση δεν καταναλώνει ενέργεια για να πείσει. Ξέρει.
Και ξέρεις πότε τη νιώθεις πραγματικά; Όταν δεν προσπαθεί να σε κρατήσει. Όταν δεν σε πιέζει να τη διαλέξεις. Όταν αν φύγεις, δεν θα σε παρακαλέσει. Θα στεναχωρηθεί, ίσως. Αλλά δεν θα γκρεμιστεί. Γιατί η ύπαρξή της δεν εξαρτάται από τη δική σου απόφαση.
Ως άντρας, σου το λέω καθαρά. Μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση δεν με τρομάζει. Με αναγκάζει να σταθώ ευθύς. Να μην παίξω παιχνίδια. Να μη δοκιμάσω τα όριά της από ανασφάλεια. Δίπλα της δεν χωρούν φθηνές στρατηγικές. Ή είσαι αληθινός ή εκτίθεσαι.
Η αυτοπεποίθηση δεν φωνάζει «κοίτα με». Σε κάνει να θέλεις να τη δεις. Δεν απαιτεί σεβασμό. Τον δημιουργεί. Δεν διεκδικεί χώρο με ένταση. Τον καταλαμβάνει επειδή δεν ζητά άδεια.
Και όταν τη συναντήσεις, δεν θα τη θυμάσαι για όσα είπε. Θα τη θυμάσαι για το πώς σε έκανε να αισθανθείς απέναντί της. Σταθερό. Ξεκάθαρο. Χωρίς ανάγκη να αποδείξεις τίποτα.
