Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Πολλοί πιστεύουν πως όταν μια γυναίκα με παιδιά πάρει διαζύγιο, η ζωή της αυτόματα τελειώνει.
Ποιος θα τη δει σοβαρά έχοντας παιδιά; Ποιος θα αναλάβει το βάρος να αναθρέψει παιδιά τα οποία δεν είναι βιολογικά δικά του;
Ένας άντρας ο οποίος δεν έχει παιδιά, δύσκολα θα μπει σε αυτή τη διαδικασία. Μα κι αν έχει, γιατί να αναλάβει έναν ρόλο εις διπλούν;
Βαρύ το καθήκον, πολλά τα έξοδα, απανωτά τα προβλήματα.
Δεν σκέφτονται όμως όλοι οι άνθρωποι με βάση τη λογική, ευτυχώς!
Όταν υπάρχει πραγματική αγάπη και η ζωή φέρει στο δρόμο σου έναν σύντροφο που θεωρείς ιδανικό κι εκείνος επίσης σε θεωρεί ιδανική, όλες οι δυσκολίες και τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Η αγάπη, αν αξίζει, προσπαθεί, επιμένει, υπομένει.
Δεν φεύγει με την πρώτη δυσκολία που θα βρεθεί στο διάβα της.
Μονάχα οι δειλοί φεύγουν. Μονάχα οι δειλοί αρνούνται να παλέψουν, να αγωνιστούν.
Μονάχα οι άνθρωποι που έχουν αγαπήσει πραγματικά δεν επιλέγουν το φευγιό, δεν επιλέγουν συντρόφους οι οποίοι είναι απαλλαγμένοι από προβλήματα για να είναι καλά οι ίδιοι.
Έχω ακούσει γυναίκες να παραπονιούνται πως μετά το διαζύγιό τους, δεν βρέθηκε κάτι αξιόλογο για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.
Εσύ που ανήκεις σε αυτή την κατηγορία, μην μου πεις ότι δεν έχεις συναντήσει μετά το διαζύγιό σου έναν ιδανικό σύντροφο.
Παραδέξου ότι δεν μπορούσες να αντέξεις όλα τα προβλήματα από τον πρώτο του γάμο, τα οποία επηρέαζαν την καθημερινότητά σου.
Καταλαβαίνω πως ίσως έχεις περάσει πολλά.
Όταν όμως προέρχεσαι κι εσύ από έναν γάμο ο οποίος δεν έχει πετύχει, μήπως να μειώσεις τις δικές σου προσδοκίες;
Πρέπει να ζυγίζεις τα υπέρ και τα κατά.
Παρά τα όποια προβλήματα φέρει μαζί του, αγαπά τα παιδιά σου; Τα σέβεται όπως κι εσένα;
Πώς συμπεριφέρεται στα δικά του παιδιά; Τα νοιάζεται και τα αγαπά;
Σε έναν διαπληκτισμό μεταξύ των παιδιών σας, τι στάση κρατάει;
Μην επιλέγεις το φευγιό με την πρώτη δυσκολία.
Η αληθινή αγάπη στα ζόρια φαίνεται, δοκιμάζεται
και εν τέλει αποδεικνύεται — αν είναι αληθινή ή όχι.
