Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Κοίταξέ με στα μάτια και πάμε, μάχη με μάχη.
Ποιος θα επικρατήσει;
Έχω καλύτερη οντότητα. Έχω περισσότερη πυγμή. Έχω εντονότερο εγώ!
Θα σου δείχνω την δύναμη μου, μέχρι να βγάλω το τέρας από μέσα μου..
Δεν είμαι, αλλά ενίοτε γίνομαι.
Σ’αυτές τις ρημάδες εποχές τι καλύτερο να περιμένεις;
Πού να δείξει κανείς αγάπη με τόσα αγρίμια γύρω του;
Νιώθεις έρμαιο στις διαθέσεις των άλλων και βουλιάζεις.
Και βρυχάται το τέρας και εσύ γίνεσαι σαν αυτό που φοβόσουν..
Χάθηκες γιατί σε φόβισε το αγρίμι. Χάθηκες γιατί ούρλιαζες στην φωλιά σου.
Μόνο που και τα μεγαλύτερα τέρατα από αγάπη λύγισαν και όχι από τις μάχες..
Να θυμάσαι όμως, ότι όσο πιο άγριος ο άνθρωπος, τόσο πιο ευάλωτη η καρδιά του..
Δες το πριν αρχίσεις και εσύ τις φωνές!
Δες τι έχεις να κάνεις όταν τελειώσει η μάχη με τον εαυτό σου.
Αυτόν που άφησες να αγριέψει δίνοντας τροφή στα αγρίμια δίπλα σου.
Ένα αγρίμι είσαι κι εσύ.
Δεν κρύβω την ανάγκη μου, ποθώ και το δείχνω σαν λιοντάρι.
Και πολλές φορές σκαρφαλώνω και πέφτω χωρίς να ξέρω που.
Και ξέρω ότι η αγάπη απαιτεί δύναμη και πάθος, γιατί πρέπει να είσαι τολμηρός και δυνατός για να αγαπήσεις.
Και αν δεν ήμουν από γυαλί και μέλι ίσως και να με πείραζε ο τρόπος που πλέεις κάθε μέρα στην ανάσα μου.
Κι αν δεν ήμουνα δυνατή θα διάλεγα την απουσία σου σαν τρόπαιο. Μάχη με μάχη.
Ποιον φόβο σου αγκάλιασες πάλι;
