Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
“Μην φοβάσαι” σου είπαν.
“Εσύ δεν έχεις δικαίωμα να φοβάσαι” σου ξαναείπαν.
“Εσύ φοβάσαι; Έλα τώρα” στο συμπλήρωσαν.
Πόσες φορές δεν κοίταξες στα μάτια τους ανθρώπους που στα ξεστόμισαν και δεν θέλησες να τους αρχίσεις στα μπινελίκια;
Λέξεις σκόρπιες, ανούσιες, ειπωμένες έτσι για να υπάρχουν και να γεμίζει το σύμπαν με την ηχορύπανσή τους.
Άκου τώρα και δυο πράγματα από εμένα που οι ανόητοι που γνώρισα κατά καιρούς μου φόρεσαν πολλές ταμπέλες της “ατρόμητης” και της “άφοβης”. Και μου τις φόρεσαν τόσο πολύ και για τόσο πολύ που το πίστεψα! Το πίστεψα κανονικά και μπλόκαρα το φόβο από τα αναγνωρίσιμα συναισθήματα.
Και ξέρεις, μου πήρε κάτι χρόνια να καταλάβω, πως δύναμη δεν είναι να μην φοβάσαι. Είναι να κοιτάς τους φόβους σου κατάματα, να τους κερνάς κι ένα χαμόγελο και να τους κάνεις φίλους κολλητούς. Να τους μαθαίνεις, να τους διαβάζεις, να τους νιώθεις και μετά να σηκώνεσαι και να πηγαίνεις κόντρα τους. Να σηκώνεσαι, να τους κοιτάς με σεβασμό και να πηγαίνεις κατά πάνω τους. Να τους κατακτάς.
Μην ακούσεις ποτέ τους φαφλατάδες. Μην τους δώσεις σημασία. Μην μετρήσεις την γνώμη τους παραπάνω απ’όσο της πρέπει. Μην ντραπείς, μην σκύψεις το κεφάλι.
Στο τέλος της μέρας, εσύ τόλμησες ακόμα και να νικήσεις τους φόβους σου.. κι αυτό, δεν το τολμούν πολλοί!
