Εσύ, πόσα χαμόγελα φόρεσες σήμερα;

Φυσά μια πνοή ζωής στη ματαιότητα της θνητότητας.
Ζητώ ένα χαμόγελο να διώχνει τη λύπη,
να απορροφά τις εκφράσεις του προσώπου που το μαρτυρούν.
Είναι και εκείνα της αμηχανίας τα πολυφορεμένα.
-Και δεν έχεις αληθινά;

Mπερδεύτηκαν με τα ψεύτικα και δεν τα αναγνωρίζω πια.
Αληθινά είναι τα χαμόγελα της ψυχής.
Αυτά δεν τα βλέπεις.
Δεν είναι αισθητά, δεν είναι ηχηρά,
είναι όμως τόσο δυνατά.

Πλημμυρίζουν το “είναι” σου μια αγκαλιά από χαμόγελα
αισιοδοξίας, ελπίδας, χαράς και χρωμάτων.
Είναι εκείνο το μειδίαμα που δε γίνεται χαμόγελο ποτέ.
Σαν να το κοροϊδεύει.

Προσποίηση και αποποίηση διχασμένο
στη σοβαροφάνεια «του είναι»
και «του θα ’πρεπε» της αυθυποβολής .

Είναι πολλά (τα χαμόγελα) ξέρεις..
Τα θλιμμένα,
όπως ο ουρανός λίγο πριν ξεσπάσει μπόρα
Τα ζεστά,
από κάτι καλοκαιρινά δειλινά

Τα προσποιητά,
όπως όταν τα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό
μα δε λέει να βρέξει
ή όταν ο ήλιος παίζει κρυφτό με τα σύννεφα
και ο νικητής υπερισχύει.

Τα κρύα,
κάτι ζεστές βραδιές φυσά ένα αεράκι που σε δροσίζει
και έπειτα παγερός βοριάς λυσσομανά
και σφυρίζει λίγο πριν βρέξει.

Είναι και αυτό το χαμόγελο που καθρεφτίζει το παιδί μέσα σου.
Αθώο, ζεστό, αληθινό.
Πήγες να το ξεχάσεις, ξέρω.
Μα σου υπενθυμίζει επιτακτικά την παρουσία του.

Τα χαμόγελα γεμάτα φως και ενέργεια που γελάει το μέσα σου.
Δεν κοστίζει τίποτα και δεν περιμένει τίποτα.
Πηγάζει από την πληρότητα και την ανάγκη να εκφραστεί.
-Μπορώ να αγοράσω ένα τέτοιο;
Τι πρέπει να πουλήσω;
-Να χαρίσεις πρέπει..

Να αποτινάξεις το μέσα σου από περιττά φορτία,
να γευτείς την ελευθερία, να δεις τι χρώμα έχει η ευτυχία.
-Άραγε τι χαμόγελο φορά η ευτυχία;
Κάτι απ’όλα/έχει λίγο απ’όλα

Ένα παζλ εκφάνσεων
Κάθε μια και ένα χαμόγελο
Διαφορετικό και όμως το ίδιο
Μοναδικό και όμως το προηγούμενο με άλλα ρούχα,
με άλλη ματιά, με άλλη διάθεση

Όλο μα και λειψό γιατί συμπληρώνει το ένα
Και όλα αυτά εσένα
Εσύ πόσα χαμόγελα έχεις λοιπόν;

LoveLetters