Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Εσύ κι εγώ, ένα «μπλέξαμε» χωρίς τέλος. Όχι από εκείνα τα μπερδέματα που λύνονται με μια κουβέντα ή ένα αντίο. Από εκείνα που ριζώνουν. Που όσο πας να ξεφύγεις, τόσο σε τραβάνε πίσω. Γιατί δεν έγιναν από λάθος. Έγιναν από αναγνώριση.
Δεν ήταν εύκολο από την αρχή. Δεν ήταν καν ξεκάθαρο. Ήταν βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω, σιωπές που έλεγαν περισσότερα απ’ όσα αντέχαμε να παραδεχτούμε, αγγίγματα που έμοιαζαν απαγορευμένα αλλά αναγκαία. Κι εκεί, χωρίς συμφωνίες και όρους, μπλέξαμε.
Μπλέξαμε γιατί δεν χωρούσαμε ο ένας στη ζωή του άλλου με κανόνες. Γιατί ήμασταν φωτιά και όχι σχέδιο. Γιατί δεν μας πήγαινε το λίγο. Θέλαμε όλο. Κι ας καίει. Κι ας πονάει. Κι ας μας τραβάει στα άκρα.
Εσύ κι εγώ δεν γίναμε ποτέ μια ιστορία απλή. Δεν μάθαμε να αγαπάμε ήσυχα. Μάθαμε να αγαπάμε με ένταση, με νεύρο, με εκείνη τη βαθιά αίσθηση πως ό,τι κι αν γίνει, αυτό δεν ήταν τυχαίο. Δεν ήταν περαστικό. Ήταν αναπόφευκτο.
Και ναι, υπήρξαν στιγμές που είπαμε «ως εδώ». Στιγμές που κουραστήκαμε, που φοβηθήκαμε, που θελήσαμε να ξεμπλέξουμε. Μα κάθε φορά επιστρέφαμε στο ίδιο σημείο. Στο μεταξύ μας. Εκεί που όλα ήταν αλήθεια, ακόμη κι όταν ήταν δύσκολα.
Γιατί κάποια μπλεξίματα δεν έρχονται για να τελειώσουν. Έρχονται για να σου θυμίσουν ποιος είσαι όταν αγαπάς χωρίς άμυνες. Και αυτό, όσο κι αν πονά, δεν λύνεται. Ζείται.
Κι αν με ρωτήσεις τι είμαστε, δεν θα σου πω λέξεις μεγάλες. Θα σου πω μόνο αυτό.. εσύ κι εγώ, ένα «μπλέξαμε» χωρίς τέλος. Και ίσως, χωρίς ανάγκη για τέλος.
