Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Εγώ να νιώθω τόσα και τα δικά σου συναισθήματα να αμφιταλαντεύονται.
Να θέλω να είμαι μαζί σου,να κοιμάμαι και να ξυπνάω στην αγκαλιά σου και εσύ να με διώχνεις όλο και πιο μακριά.
Να κρύβεσαι πίσω από το “περνάμε καλά,δεν είμαι τώρα για δεσμεύσεις” και να χάνεις μέσα από τα χέρια σου αυτό που πραγματικά έχεις ανάγκη.
Γιατί ξέραμε και οι δύο πολύ καλά ότι εμείς οι δύο είμασταν φτιαγμένοι για να είμαστε μαζί. Είχαμε από την αρχή μια ανεξήγητη χημεία και επικοινωνία,που όποιος και να μας έβλεπε το καταλάβαινε από την πρώτη στιγμή. Έβλεπε τις ματιές μας που πετούσαν σπίθες και τα κορμιά μας που ήθελαν να ενωθούν.
Μόνο εσύ έκανες ότι δεν το βλέπεις, γιατί δεν ήθελες να το καταλάβεις.
Δεν ήθελες να αφεθείς στην ασφάλεια και στην ηρεμία που σου πρόσφερα,γιατί φοβόσουν μήπως αλλάξω και αρχίσω να φέρομαι καταπιεστικά και υπερβολικά.
Τρελαινόσουν και μόνο στην ιδέα ότι θα κολλήσεις μαζί μου και εγώ ξαφνικά θα μεταμορφωθώ και θα γίνω σαν τις πρώην σου και εσύ τελικά θα βρεθείς εγκλωβισμένος σε μια σχέση που δε θέλεις.
Δεν άφηνες τον εαυτό σου να αισθανθεί τίποτα δεσμευτικό για μένα και περιόριζες μόνος σου τον εαυτό σου να μην ξανά μπει στο “λούκι” της σχέσης.
Δε με εμπιστευόσουν και αυτό ήταν πάντα το κυρίαρχο πρόβλημα μας. Δεν εμπιστευόσουν εμένα και αυτά που ένιωθα για σένα.
Και εγώ από την άλλη προσπαθούσα με επιμονή να διώξω όλους τους κακούς δαίμονες από μέσα σου, να σε νοιάζομαι και να σε κάνω έστω και λίγο να με εμπιστευτείς και να δεις ότι αυτό που έχουμε είναι κάτι ξεχωριστό.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς θα καταλήξει το μεταξύ μας. Το μόνο που ελπίζω είναι να ανοίξεις επιτέλους την καρδιά σου και να δεις ότι εγώ και εσύ βρεθήκαμε για να κάνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου καλύτερη και για να γιατρέψουμε τις πληγές μας!
