Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Πιστεύεις στο κάρμα; Στην μοίρα;
Με ρώτησες ένα ξημέρωμα από εκείνα τα δικά μας, που χανόμασταν χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση.
Δεν ξέρω σου είπα. Πιστεύω στο τώρα, στην στιγμή, σ’όσα ορίζει το μυαλό μου.
Γέλασες με αυτό το αινιγματικό σου χαμόγελο και δεν μου το ξανάπες.
Μέσα στα χρόνια, χανόμαστε και βρισκόμαστε. Χωρίς καλωσορίσματα, χωρίς αποχαιρετισμούς.
Χωρίς ερωτήσεις, χωρίς εξηγήσεις.
Μπαίνεις και βγαίνεις από τη ζωή μου. Μπαίνω και βγαίνω από τη δική σου.
Και κάθε φορά, ίδιο το χάδι. Ίδια η αγκαλιά. Ίδιο το φιλί.
Σαν να μην πέρασε μια στιγμή χώρια. Σαν να μην μεσολάβησαν μέρες, μήνες, χρόνια κάποιες φορές.
Δεν σε είπα ποτέ κορίτσι μου, γυναίκα μου, έρωτά μου, κανένα από τα γλυκόλογα που έχω σκορπίσει σ’άλλες.
Δεν με είπες ποτέ τίποτε άλλο από το όνομά μου.
Αν είναι μοίρα να γυρίζουμε ο ένας στον άλλο, τότε ναι, ίσως να είσαι η μοίρα μου.
Αν είναι μοίρα στις πιο δύσκολες στιγμές να ζητάμε ο ένας τον άλλο, τότε ναι ίσως, είσαι η μοίρα μου.
Πότε θα ξέρουμε; Με ξαναρώτησες μια από εκείνες τις μέρες τις δικές μας.
Εγώ, θα σε λέω, άνθρωπό μου.
Όταν δεν θα ξαναφύγουμε ο ένας από τον άλλο. Όταν χωρίς ερωτήσεις, χωρίς δηλώσεις, χωρίς εξηγήσεις, θα κάνουμε το πιο μεγάλο μας ταξίδι. Μαζί.
