Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Η μέρα τελειώνει.
Τα φώτα χαμηλώνουν, οι ήχοι σβήνουν, κι ο κόσμος έξω μοιάζει να παγώνει.
Κι εγώ, όπως κάθε βράδυ, αφήνω την αναπνοή μου να βρει τον ρυθμό της και περιμένω να έρθει ο ύπνος.
Μα πριν κλείσουν τα μάτια μου, πριν χαθώ σε όνειρα που δεν ελέγχω, υπάρχεις πάντα εσύ εκεί.
Είσαι η τελευταία σκέψη που περνάει απ’ το μυαλό μου.
Όχι επίτηδες. Δεν το αποφασίζω εγώ. Είναι σαν ένας αυτόματος μηχανισμός που η ψυχή μου έχει πια μάθει απ’ έξω.
Εκεί, στο μεταίχμιο του ξύπνιου και του ύπνου, έρχεσαι όχι σαν εικόνα έντονη, αλλά σαν ψίθυρος. Μια αίσθηση. Μια σιγουριά.
Σε σκέφτομαι χωρίς προσπάθεια. Δε χρειάζονται λέξεις, δε χρειάζεται να σου μιλήσω. Μόνο να σε θυμηθώ.
Τον τρόπο που χαμογελάς όταν σκέφτεσαι κάτι πονηρό.
Το πώς η φωνή σου αλλάζει όταν μιλάς χαμηλά, σαν να μου λες μυστικό.
Το βλέμμα σου όταν με ακούς.
Ξέρω πως ακόμη κι αν όλα γύρω καταρρεύσουν, εσύ θα είσαι εκεί.
Ίσως σιωπηλός, ίσως κουρασμένος, αλλά εκεί.
Γι’ αυτό, όταν η μέρα κλείνει, δε μετράω υποχρεώσεις, δεν κάνω λίστες, δε θυμάμαι ποιος με ενόχλησε.
Μετράω μόνο το γεγονός ότι υπάρχουμε και πως κάπως, μέσα σε όλες τις πιθανότητες, βρεθήκαμε.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν το νιώθεις κι εσύ.
Αν, λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος, σου περνάει κι εσένα η σκέψη μου σαν σκιά που σε ακουμπά.
Αν είμαι κι εγώ για σένα αυτός ο ψίθυρος.
Δεν είναι ανάγκη να το ξέρω.
Δε με νοιάζει αν το λες σε κάποιον ή αν το κρατάς για σένα.
Αρκεί που εγώ το νιώθω.
Αρκεί που κάθε βράδυ, πριν παραδοθώ στο σκοτάδι, υπάρχει αυτό το τελευταίο, ήσυχο, ανεπαίσθητο «εσύ» μέσα μου.
Κι αν με ρωτήσεις τι σημαίνει, θα σου πω ότι είναι η απόδειξη.
Η απόδειξη ότι η αγάπη μας δεν είναι μόνο στα μεγάλα, στα φανερά, στα ηχηρά.
Είναι κυρίως στα αθόρυβα.
Στις στιγμές που δε βλέπει κανείς.
Στους μικρούς ψιθύρους που ίσως να μην τους ακούς, αλλά υπάρχουν, πεισματικά, κάθε νύχτα.
Κλείνω τα μάτια.
Σε παίρνω μαζί μου στον ύπνο, όπως σε κουβαλάω και στον ξύπνιο μου.
Κι αύριο, όταν ξημερώσει, μπορεί να μην το θυμάμαι.
Αλλά θα ξέρω ότι το βράδυ, λίγο πριν χαθώ, ήσουν πάλι εκεί.
Είσαι ο τελευταίος ψίθυρος στη συνείδησή μου πριν κοιμηθώ.
Κι ο πρώτος που θέλω να δω όταν ξυπνήσω.
