Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Είσαι ό,τι πιο δύστροπο κι ανεπιτήδευτο έχει έρθει στη ζωή μου.
Και ξέρεις κάτι; Δεν το αλλάζω με τίποτα. Δεν θα άλλαζα ούτε το πείσμα σου, ούτε το ύφος σου όταν προσπαθείς να με πείσεις ότι έχεις πάντα δίκιο. Δεν θα άλλαζα τα μισόκλειστα μάτια σου όταν ξέρεις ότι έχω καταλάβει το λάθος σου, αλλά αρνείσαι να το παραδεχτείς.
Δεν θα άλλαζα το πώς πετάς τα πάντα στον αέρα όταν τα νεύρα σου χτυπάνε κόκκινο. Ούτε το πώς προσπαθείς να δείξεις ανεξάρτητη, ακόμα κι όταν ξέρω πως μέσα σου ζητάς απλώς μια αγκαλιά. Δεν θα άλλαζα το θάρρος σου να λες τα πράγματα με το όνομά τους, ούτε την ωμή ειλικρίνεια με την οποία με κοιτάς όταν σου λέω κάτι που δεν σου αρέσει.
Δεν σε ερωτεύτηκα επειδή ήσουν εύκολη. Σε ερωτεύτηκα γιατί μου έδειξες τι σημαίνει να θέλεις κάτι χωρίς να το γυαλίσεις πρώτα. Γιατί μού έδειξες τι σημαίνει να είσαι αυθεντική, να μην κρύβεσαι πίσω από μάσκες και προσδοκίες. Δεν υπήρξες ποτέ αυτό που λέμε “βολική”. Και σε ευχαριστώ γι’ αυτό.
Όσο κι αν καμιά φορά νιώθω ότι χάνω την υπομονή μου μαζί σου, ξέρω ότι τίποτα στη ζωή μου δεν με έκανε να νιώσω τόσο ζωντανός όσο εσύ. Η ένταση, το πάθος, η ορμή σου… Είναι σαν να έπεσα σε καταιγίδα και να μην θέλω να βγω.
Κάθε φορά που με κοιτάς με εκείνα τα μάτια που δεν συμβιβάζονται, καταλαβαίνω ότι έχω μπλέξει με κάτι αληθινό. Κάτι που δεν πρόκειται να λυγίσει απλώς και μόνο για να με ευχαριστήσει. Και, όσο κι αν με κουράζει μερικές φορές, είναι αυτό που με τρελαίνει μαζί σου.
Είσαι η πιο όμορφη δυσκολία που μπήκε στη ζωή μου. Και ξέρεις τι; Δεν θέλω να αλλάξεις. Μην γίνεις ποτέ πιο εύκολη, πιο ήρεμη ή πιο “βολική”. Μείνε όπως είσαι – δύστροπη, ανεπιτήδευτη και αληθινή. Γιατί ερωτεύτηκα τα πάντα πάνω σου. Ακόμα και τα δύσκολα. Ακόμα και τα ακατέργαστα.
Αυτό είσαι εσύ. Κι εγώ; Απλώς προσπαθώ να αντέξω τη φουρτούνα σου. Και το κάνω με χαμόγελο, γιατί ξέρω πως αυτό που έχουμε είναι μοναδικό. Και αν με ρωτάς, δεν θα το άλλαζα με τίποτα.
