Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπήρξε μια εποχή που όλες μου οι πληγές μου ήταν ανοιχτές. Κάθε ανάσα μου, ένας κόμπος στον λαιμό. Κάθε βήμα μου, ένας αγώνας ενάντια σε σκιές που με ακολουθούσαν ακούραστα. Οι δαίμονες, μέσα μου, ψιθύριζαν λόγια πικρά, κάνοντάς με να αμφισβητώ την αξία μου, τη δύναμή μου, ακόμα και την ύπαρξή μου.
Κι όμως, δεν έπεσα. Πόνεσα, έκλαψα, λύγισα. Αλλά δεν έπεσα.
Μέρα με τη μέρα, συμφιλιώθηκα μαζί τους. Δεν τους νίκησα απαραίτητα, αλλά έμαθα να τους κοιτάζω στα μάτια χωρίς να τρέμω. Αναγνώρισα τις πληγές μου, τις αποδέχτηκα, τις άγγιξα με αγάπη αντί να τις κρύψω. Και κάπου εκεί, έγινε το θαύμα. Οι πληγές μου δεν ήταν πλέον βάρος. Έγιναν φτερά.
Τώρα, κοιτάω τον ουρανό και χαμογελάω. Μου ανήκει. Όση ζωή μου έχει μείνει είναι δική μου, την έχω κερδίσει με το αίμα της ψυχής μου. Δε μου τη χάρισε κανείς. Δεν ήταν εύκολη. Την πλήρωσα ακριβά με κάθε λάθος, κάθε δάκρυ, με κάθε νύχτα που με βρήκε χαμένη μέσα στον πόνο. Και γι’ αυτό ακριβώς, έχω το δικαίωμα να την ζήσω όπως μου αξίζει.
Έμαθα να αγαπάω τις ουλές μου. Είναι οι αποδείξεις ότι επιβίωσα. Είναι η ιστορία μου γραμμένη πάνω στο δέρμα της ψυχής μου. Κάθε χαραγμένη γραμμή είναι ένα μάθημα, κάθε σημάδι μια υπενθύμιση της δύναμής μου. Δεν τις κρύβω πια. Τις φοράω σαν κόσμημα πολύτιμο, γιατί είναι δικές μου και δεν τις χαρίζω σε κανέναν.
Έμαθα να αγαπάω τον εαυτό μου. Όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή είναι δικός μου. Για χρόνια άκουγα τις φωνές που μου έλεγαν πως δεν είμαι αρκετή. Πως δεν αξίζω την αγάπη, την ευτυχία, τη ζωή που ονειρευόμουν. Κι όμως, ήρθε η στιγμή που συνειδητοποίησα πως αυτές οι φωνές δεν ήταν δικές μου. Ήταν οι φόβοι, τα τραύματα, οι προσδοκίες των άλλων. Και τότε τις έσβησα, μία προς μία. Ακόμα ψάχνω μήπως μου έχει ξεφύγει καμία και δεν την έχω διαγράψει και είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω όποια καινούργια φωνή τολμήσει να μου πει πως δεν αξίζω.
Είμαι έτοιμη να πετάξω. Όχι για να φύγω, αλλά για να δω από ψηλά όλα όσα με λύγισαν και να καταλάβω πόσο δυνατή είμαι. Θα πετάξω, γιατί έγινα φως από το ίδιο σκοτάδι που κάποτε με κατάπινε. Θα πετάξω, γιατί η ψυχή μου δε γεννήθηκε για να σέρνεται, αλλά για να αγγίζει τον ουρανό.
Βγήκα από τις στάχτες πιο δυνατή. Έμαθα να χαμογελάω ξανά, βρήκα το φως μέσα μου ακόμα κι όταν όλα γύρω μου ήταν σκοτεινά. Δεν περιμένω κανέναν να με σώσει, γιατί έμαθα να σώζω η ίδια τον εαυτό μου.
Είμαι αυτή η γυναίκα. Είμαι η φωτιά που δεν έσβησε, το λουλούδι που άνθισε στο πιο σκληρό χώμα. Είμαι η ιστορία μου και δε φοβάμαι να την πω.
Είμαι ελεύθερη.
