Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Ξέρεις, δεν βγαίνουν από καλούπια οι άνθρωποι. Δεν μοιάζουν επειδή ανήκουν στο ίδιο φύλο, επειδή έχουν την ίδια καταγωγή, επειδή πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Τους υποτιμάς αν νιώθεις πως μπορείς να τους διαχωρίσεις ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους, χαρακτηριστικά που συνήθως δεν έχουν καν επιλέξει.
Μην μου μιλάς για λίστες και κανόνες. Μη μου μιλάς για τύπους ανθρώπων, τρόπους συμπεριφοράς και λογικές αντιδράσεις. Μην προσπαθείς να με “διαβάσεις” και να με προβλέψεις. Μην προσπαθείς να με καταλάβεις και να με ορίσεις.
Εμένα μην μ’ εντάσεις στους κανόνες. Μην προσπαθείς να με χειριστείς. Αν προσπαθήσεις θ’ αποτύχεις. Αν προσπαθήσεις θα φύγω. Δεν φυλακίζεται ο αέρας κι έχω μάθει να μένω, μόνο αν νιώθω ελεύθερη, έχω μάθει να μένω μόνο όταν μπορώ να είμαι εγώ, εγώ όπως θέλω κι όχι όπως θέλουν οι γύρω μου.
Μην προσπαθείς να μ’ αλλάξεις, δεν πρόκειται να γίνω ομοίωμα των “θέλω” σου. Δεν πρόκειται να μου ορίσεις ούτε βήμα, όλα μου τα βήματα τα κάνω όταν το αποφασίσω κι όχι όταν μου τα επιβάλλουν.
Μην μ’ εντάσεις στους κανόνες. Μην ψάχνεις τρόπους να με κάνεις να σκέφτομαι, να φέρομαι, να αντιδρώ, όπως θα ήθελες. Μην ψάχνεις τρόπους να αλλάξεις τα μπορώ, τα πρέπει και τα θέλω μου. Οι άνθρωποι ξέρεις αλλάζουν μόνο αν πληγωθούν κι αν αγαπηθούν πολύ κι αυτοί οι δύο τρόποι, είναι οι μόνοι που μπορούν να με μεταμορφώσουν.
Δοκίμασε λοιπόν να μ’ αγαπήσεις, να μ’ αγαπήσεις αληθινά και βαθιά. Δοκίμασε να μ’ αγαπήσεις ακριβώς γι’ αυτό που είμαι, χωρίς να προσπαθείς να μ’ αλλάξεις. Δοκίμασε να σταθείς στο πλάι μου μ’ όλα τα λάθη και τα σωστά μου και πού ξέρεις, μπορεί τελικά να είμαι αυτό που θα ήθελες.
