Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν υπάρχει πιο τίμιο «μαζί» από αυτό.
Από εσένα και εκείνη.
Εκείνη που μπήκε μια μέρα στη ζωή σου χωρίς τυμπανοκρουσίες, κι έμεινε σαν να το ήξερε από πάντα.
Που είδε το χειρότερό σου πρόσωπο και δεν κούνησε ρούπι.
Που όταν λύγισες, έβγαλε τις φτερούγες της και σε σκέπασε.
Αυτή δεν είναι μια φιλία της ανάγκης.
Είναι μια σχέση ζωής.
Μια συμμαχία ψυχών που χτίστηκε χωρίς προσδοκίες, χωρίς ανταγωνισμό, χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Μπορεί να μην μιλάτε κάθε μέρα.
Μπορεί να περνάνε εβδομάδες χωρίς τηλεφώνημα.
Αλλά όταν ξαναβρεθείτε, ο χρόνος σβήνεται.
Η άνεση, το γέλιο, το βλέμμα που ξέρει, η κουβέντα που δεν χρειάζεται να ειπωθεί — όλα εκεί.
Σταθερά.
Όπως κι εκείνη.
Σε άκουσε να βρίζεις, να κλαις, να τα παρατάς, να ερωτεύεσαι, να ξαναπέφτεις στα ίδια λάθη.
Και αντί να σου πει “σου τα ‘λεγα”,
σου είπε “πάμε να σε μαζέψουμε τώρα”.
Είναι εκείνη που σε έχει δει να χάνεσαι και σε κράτησε από το χέρι με ένα «δεν πας πουθενά μόνη σου».
Είναι το ταξίδι, το ρίσκο, η απογείωση.
Το ραβασάκι στην κασετίνα.
Το κραγιόν που μοιραστήκατε.
Το βλέμμα σας όταν πέφτετε μαζί από τα γέλια, λες και δεν πέρασε ούτε μέρα από το λύκειο.
Γιατί το πιο σταθερό πράγμα σε μια ζωή που αλλάζει είναι μια κολλητή που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις ποια είσαι. Στο θυμίζει.
Και η αλήθεια είναι μία:
Ο έρωτας μπορεί να τελειώσει, η δουλειά να αλλάξει, οι παρέες να χαθούν.
Αλλά εκείνη — εκείνη μένει.
Όχι γιατί το οφείλει.
Αλλά γιατί η αγάπη της δεν ψάχνει λόγο να υπάρξει.
Υπάρχει γιατί έτσι γεννήθηκε.
Όταν σε ρωτούν τι θα πει “σχέση ζωής”, να δείχνεις εκείνη. Την κολλητή σου. Την αδερφή ψυχή σου. Αυτήν που μένει όταν όλα αλλάζουν.
