Γράφει ο Μάνος Καραμάνος.
Δεν μου λείπεις εσύ.
Μου λείπει να σου κρατάω το χέρι που ποτέ δεν άφησα απ την πρώτη στιγμή.
Δεν μου λείπεις εσύ.
Μου λείπει να σε φροντίζω και να σε αγαπάω.
Το σχήμα, η ανατομια, και το άρωμα του κορμιού σου, που τυχαία μου ταίριαζαν απόλυτα!
Δεν μου λείπεις εσύ.
Μου λείπει ο έρωτας μας, που εγώ σκηνοθετησα, και εσυ ταυτιζοσουν, και οι μαγικές αισθησεις, που τυχαία μου ενέπνεες να φτάνουν στο απόλυτο!
Δεν μου λείπεις εσύ.
Μου λείπει η λαχτάρα που περίμενα να σε δω, το κούμπωμα της αγκαλιάς μας που τυχαία ταίριαζε σαν δυο κομμάτια που είχαν σπάσει και ξανακολουσαν.
Μου λείπει να σε φλερτάρω ενώ σε είχα δική μου, η επιθυμία που τυχαία με έκανε να σε θέλω συνέχεια…
Δεν μου λείπεις εσύ.
Μου λείπουν οι Κυριακές που σου έφτιαχνα πρωινο, η συντροφικοτητα και η ψευδή αίσθηση ότι είχα την γυναίκα μου, και έναν άνθρωπο να μοιράζομαι καλά και άσχημα.
Δεν μου λείπεις εσύ.
Μου λείπουν όλες αυτές οι συμπτώσεις, που μ έκαναν να πλασω την τέλεια σχέση και τον τέλειο έρωτα ως προς τα θετικά του, και να φοβάμαι πως αν δε τα χω δεν θέλω να ζω, και κατ επέκταση να σε συγχωρώ και να σε ανέχομαι.
Δεν μου λείπεις εσύ.
Μου λείπει ο αληθινός έρωτας!
LoveLetters
