Γράφει η Έλενα Δημάκη
Δεν θυμάμαι αν το είπα ποτέ. Ίσως γιατί οι λέξεις αυτές βάραιναν υπερβολικά κάθε φορά που ανέβαιναν στο λαιμό μου. Ίσως γιατί έμοιαζε πιο ασφαλές να τις κρατάω μέσα μου, παρά να τις αφήσω να φτάσουν σε σένα. Κι όμως, μου λείπεις. Μου λείπεις περισσότερο από όσο μπορώ να παραδεχτώ, ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό.
Κάθε μέρα σε αναζητώ στις στιγμές μου. Στις συνήθειες που κάποτε μοιραζόμασταν, στις σιωπές που ήταν γεμάτες από την παρουσία σου. Μου λείπει ο τρόπος που έλεγες το όνομά μου, σαν να το ήξερες καλύτερα από μένα. Μου λείπει η άνεση του «μαζί», ακόμα κι όταν δεν κάναμε τίποτα το σπουδαίο.
Και ξέρεις τι είναι το πιο περίεργο; Δεν είναι οι μεγάλες στιγμές που μου λείπουν περισσότερο. Είναι εκείνα τα μικρά, ασήμαντα πράγματα που τώρα μοιάζουν να έχουν τόση σημασία. Το βλέμμα σου όταν γελούσες, η αίσθηση του χεριού σου όταν άγγιζε το δικό μου, οι κουβέντες που δεν χρειαζόταν να ολοκληρώσουμε γιατί ήδη καταλαβαινόμασταν.
Μου λείπεις, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να το πω. Φοβάμαι μήπως ακουστεί σαν αδυναμία, μήπως σε κάνει να νομίζεις ότι ακόμα περιμένω. Ίσως, όμως, το να παραδεχτώ ότι μου λείπεις είναι ο μόνος τρόπος να το αφήσω πίσω. Ίσως είναι το κλειδί για να προχωρήσω.
Γιατί η αλήθεια είναι αυτή: μου λείπεις. Και κάθε φορά που σκέφτομαι να σου το πω, σιωπώ. Όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί δεν ξέρω αν θα σε φέρει πίσω. Και ίσως, τελικά, αυτό είναι που με πονάει περισσότερο. Το ότι μου λείπεις, αλλά δεν έχει σημασία πια.
