Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως όλα γκρεμίζονται γύρω σου. Πως τίποτα δεν έχει νόημα, πως δεν υπάρχει τρόπος να βγεις από το χάος. Η ζωή δεν έρχεται πάντα με χάδια και όμορφα λόγια. Μερικές φορές, σε ρίχνει κάτω με όλη της τη δύναμη, χωρίς προειδοποίηση. Σε κάνει να λυγίσεις, να αμφισβητήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να μη γνωρίζεις ποιος είσαι πια.
Κι εκεί, μέσα στο σκοτάδι, έχεις μία επιλογή.
Μπορείς να αφήσεις το βάρος να σε τραβήξει στον πάτο ή μπορείς να το κάνεις δύναμή σου.
Ο πόνος δεν είναι ο εχθρός. Ούτε η απογοήτευση, ούτε οι χαμένες μάχες. Ο εχθρός είναι να επιτρέψεις σε όλα αυτά να σε σκληρύνουν. Να σε κάνουν να χτίσεις τοίχους τόσο ψηλούς, που κανείς να μην μπορεί να σε φτάσει. Να σε πείσουν πως το να αισθάνεσαι είναι αδυναμία, πως το να νοιάζεσαι είναι λάθος, πως το να αφήνεσαι σημαίνει πως θα πληγωθείς ξανά.
Όχι. Δεν είναι αυτή η λύση.
Μάθε από τον πόνο, αλλά μην τον αφήσεις να σε αλλάξει σε κάτι που δεν είσαι. Γίνε πιο δυνατός, αλλά όχι πιο κλειστός. Πιο σοφός, αλλά όχι πιο κυνικός. Κλάψε, φώναξε, νιώσε κάθε συναίσθημα μέχρι το τελευταίο του κύμα. Άσε την οργή να ξεθυμάνει, την απογοήτευση να ειπωθεί, τον πόνο να κάνει τον κύκλο του. Μην τον καταπιείς. Μην τον αφήσεις να γίνει δηλητήριο.
Αλλά όταν έρθει η ώρα, όταν νιώσεις πως έχεις εξαντλήσει κάθε σταγόνα λύπης, σήκωσε το κεφάλι και προχώρα. Γιατί δεν είναι η πτώση που μας καθορίζει. Είναι το πώς σηκωνόμαστε μετά από αυτή.
Οι χαμένοι δεν είναι αυτοί που έπεσαν.
Είναι αυτοί που έμειναν κάτω.
