Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν ξέρω πώς έγινε. Δεν ξέρω αν το είχα μέσα μου από την αρχή, αν το κρατούσα κρυφό ή αν απλώς ήρθε εκείνη η στιγμή που όλα τα κομμάτια έπεσαν στη θέση τους. Αλλά ξύπνησα ένα πρωί και η σκέψη σου δεν ήταν πια η ίδια. Δεν ήσουν πια απλώς ο κολλητός μου. Ήσουν κάτι παραπάνω.
Μα πώς να το πω; Πώς να εξηγήσω ότι το χέρι που έψαχνα στα δύσκολα, το χαμόγελο που έσωζε τη μέρα μου, η φωνή που με έκανε να νιώθω ασφάλεια, έγιναν ξαφνικά ο λόγος που η καρδιά μου χτυπάει διαφορετικά; Ήσουν πάντα εκεί, δίπλα μου, αλλά ποτέ δεν το είδα έτσι. Ή ίσως φοβόμουν να το δω.
Ξέρεις τι είναι το πιο δύσκολο; Ότι φοβάμαι να σου το πω. Φοβάμαι να ρίξω τη φιλία μας στη φωτιά του έρωτα. Να σε χάσω. Να σε κάνω να με κοιτάξεις αλλιώς. Αλλά πώς να σωπάσω κάτι που ουρλιάζει μέσα μου κάθε φορά που σε βλέπω;
Είναι παράξενο, όμως. Ήσουν εκεί όταν έκλαιγα για άλλους, όταν μοιραζόμουν τους φόβους και τις χαρές μου. Και τώρα, η ιδέα ότι μπορείς να είσαι αυτός που θα αγαπήσω με όλους τους τρόπους που δεν ήξερα ότι μπορούσα, με τρελαίνει.
Δεν ξέρω αν το βλέπεις κι εσύ. Αν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό. Αν κάπου, κάποτε, σκέφτηκες ότι εμείς οι δύο θα μπορούσαμε να είμαστε κάτι περισσότερο. Αλλά ξέρω πως ό,τι κι αν συμβεί, εσύ είσαι ο άνθρωπός μου. Και ίσως, αν βρω το θάρρος, να σου το πω. Γιατί πώς να κρύψεις κάτι τόσο μεγάλο;
Εγώ που λες, ξύπνησα μια μέρα και ερωτεύτηκα τον κολλητό μου. Και από τότε, όλα άλλαξαν. Για πάντα.
