Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Ξέρεις, τον χαρακτηρισμό “εγωίστρια” τον άκουγα από μικρή. Στο σπίτι, στο σχολείο, στις παρέες. Δεν ήμουν κακιά, όλοι συμφωνούσαν σ’ αυτό, αλλά είχα από πάντα έναν εγωισμό, που όταν μ’ έπιανε, μ’ άρπαζε θαρρείς απ’ τα πέτα και με ταρακουνούσε μέχρι να διαλύσω τα πάντα. Προσπάθησα πολλές φορές να τον νικήσω. Μάταια. Έμοιαζε πιο δυνατός! Και μετά γνώρισα εσένα.
Σε γνώρισα και γέμισα πρωτόγνωρα συναισθήματα. Αισθήσεις που δεν είχα ιδέα πως υπήρχαν, γέμισαν το μέσα μου. Με γέμισαν τόσο, που προς στιγμή πίστεψα πως θα εξόντωναν αυτόν τον δαίμονα, που μ’ έκανε ως τότε να τα καταστρέφω όλα. Έκανα λάθος. Έκανα λάθος κι έπρεπε να σε χάσω για να το καταλάβω.
Δεν έφταιγες. Δεν ήταν δικά σου τα λάθη. Έφυγες κι ήμουν εγώ αυτή που σου άνοιξα την πόρτα. Εγώ ήμουν αυτή που έσφαλα. Το ότι μπορώ έστω και τώρα να το ξεστομίσω, είναι μια μικρή μου νίκη ενάντια στον εγωισμό μου κι αυτό ξέρεις, είναι κάτι που δεν μου έχει συμβεί πολλές φορές ως τώρα. Μάλλον το σωστό είναι να πω, πως εσύ τον νίκησες.
Ίσως να είναι αργά. Ίσως να σκότωσα με τα δικά μου λάθη όσα όμορφα ένιωθες για μένα. Ίσως και να ‘χεις δίκιο να μην θες ν’ ακούσεις, να μην θες να πιστέψεις. Δεν σε αδικώ. Ξέρω πως δεν έφταιξες. Ξέρω πως τα δικά μου λάθη κλίθηκες να πληρώσεις κι αυτό είναι που πονάει περισσότερο. Πολύ περισσότερο απ’ το ότι κάηκα εγώ απ’ αυτά. Γι’ αυτό και είμαι εδώ απόψε. Γι’ αυτό και είμαι εδώ και θα είμαι εδώ, κάθε απόψε.
Γιατί θέλω να ξέρεις, πως έστω κι αργά κατάλαβα. Πως έστω κι αργά, τσαλάκωσα αυτόν τον δαίμονα κι αποφάσισα να του βάλω φωτιά και να τον κάψω εδώ, μπροστά στα μάτια σου. Να τον τιμωρήσω που μου στέρησε εσένα. Που σε πλήγωσε. Έχω ορκιστεί να μην αφήσω κανέναν, ποτέ να σε πληγώσει. Όχι ξανά! Θα διαλύσω όποιον προσπαθήσει να το κάνει! Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως θα διαλύσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Κι αυτό, στ’ ορκίζομαι μωρό μου.
