Γράφει η Κική Γ.
Επίκαιρες οι μάσκες. Τουλάχιστον αυτές τις μέρες δικαιολογούνται. Το θέμα είναι, τι κάνουμε τον υπόλοιπο καιρό.
Όλοι καλοί, αγάπες, λουλούδια, στην αρχή. Όμορφα λόγια, υποσχέσεις, όνειρα.
Μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς: “Μήπως τελικά δεν αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να νιώσει, να ερωτευτεί; Μήπως είμαι υπερβολική;”.
Αφήνεσαι λοιπόν, αρχίζεις να έχεις συναισθήματα, ερωτεύεσαι, σχεδιάζεις μια όμορφη ζωή. Συγκατοίκηση, οικογένεια, παιδιά, με όλα τα συνεπακόλουθα.
Δεν είπε ποτέ κανείς πως η ζωή έχει μόνο όμορφες στιγμές. Στην περίπτωση που δύο άνθρωποι αποφασίζουν να είναι μαζί, μοιράζονται τα πάντα, ασχολούνται και οι δύο-από κοινού- με ό, τι προκύψει, στηρίζουν ο ένας τον άλλον και φυσικά, σέβονται ο ένας τον άλλον.
Όταν η συνταγή αρχίζει να χαλάει, διαταράσσονται οι ισορροπίες και βέβαια, δεν γίνονται όλα ξαφνικά. Αρχίζουν να χτυπούν τα καμπανάκια. Το θέμα είναι το γιατί!
Κάποιος κουράστηκε; δεν ήταν έτοιμος; μοιράζεται και αλλού; ή απλά τόσο μπόρεσε να είναι ένας άλλος και όχι αυτός που συστήθηκε;
Εκεί, αρχίζουν τα παρατράγουδα. Επισημάνσεις, διάλογος ή καβγάς και φυσικά, μια συναισθηματική φόρτιση. Περνά ο χρόνος χωρίς αποτέλεσμα.
Αναρωτιέσαι: “Ήμουν τυφλή, αφελής, ανώριμη; Δεν τα ζύγισα σωστά; Άλλον άνθρωπο γνώρισα κι αγάπησα. Με άλλον ξεκίνησα μια κοινή πορεία. Τώρα αυτόν, δεν τον γνωρίζω. Είναι βολεμένος, αδιάφορος, αγενής, εγωιστής. Δεν τον βλέπω καν. Δεν θέλω να μοιραστώ τίποτα μαζί του. Άλλον γνώρισα, άλλον χωρίζω”. Νόμος!
Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε και ο κανόνας και το ένστικτο μου.
