Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Σωπαίνω γιατί αν μιλήσω θα σπάσουν και πέτρες απ’ τις κραυγές μου.
Σου κερνάω την σιωπή μου που τόση ανάγκη την έχεις.
Δεν καταδέχομαι να με δεις πληγωμένη.
Δεν καταδέχομαι να ζω μέσα σε πέτρινες καρδιές.
Δεν καταδέχομαι τίποτα που δεν μου αξίζει.
Θέλω να χορτάσω το τίποτα της καρδιάς μου, αυτό που αισθάνομαι τώρα,
για να μπορέσω και πάλι να το γεμίσω με κάτι.
Μέσα σε πέτρινες καρδιές δεν ξαναμπαίνω.
Μην νομίζεις ότι δεν το κατάλαβα απ’ την αρχή ότι το τίποτα σου θα είμαι.
Ξέρεις πόσα πράγματα κάνω χωρίς να συνειδητοποιώ το γιατί;
Απίστευτα πολλά, πολλά που ποτέ δε τα συνειδητοποιώ.
Απλά πρέπει να περάσουμε κάποια πράγματα για να καταλάβουμε την αξία μας.
Και συνειδητοποίησα ότι ανέκαθεν δεν μου άρεσε το αλάτι.
Γι’ αυτό και δεν δακρύζω.
Όσο και να πονώ δεν χύνω δάκρυα πλέον.
Μόνο δάκρυα χαράς πια.
Χαρά, γιατί δεν άφησα τον εαυτό μου να πονέσει πολύ, να ματώσει, να διαμελιστεί.
Δεν σε χόρτασα αλήθεια, αλλά καλύτερα τώρα παρά μετά που η καρδιά μου δεν θα μπορούσε να σε αποχωριστεί.
Καλύτερα τώρα που μπορώ και ανασηκώνομαι.
Καλύτερα τώρα που μπορώ και ξεφεύγω απ’ την σκιά μου και διασκελίζω στο μέλλον μου.
Γιατί στο μέλλον δεν υπάρχεις.
Κανένα τίποτα δεν μπόρεσε να υπάρχει στο μέλλον.
Μου λες τίποτα δεν είναι τυχαίο
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που πριν τη λέξη παρελθόν αφέθηκε στην άκρη άγραφη μια λευκή σελίδα.
Απ’ αυτές που δεν ξέρεις τι να γράψεις.
Ξέρεις γιατί;
Για το κενό του παρελθόντος..
