Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Όλοι θέλουν να αγαπηθούν. Να τους κοιτούν με θαυμασμό, να τους χαϊδεύουν τον εγωισμό, να τους κάνουν να νιώθουν σημαντικοί. Είναι εύκολο να ζητάς αγάπη. Είναι εύκολο να απαιτείς να σε βάλουν στο κέντρο του κόσμου κάποιου άλλου. Μα η αλήθεια είναι πως λίγοι έχουν τη δύναμη να αγαπήσουν στ’ αλήθεια. Να αδειάσουν τις τσέπες τους από φόβους, εγωισμούς και λογαριασμούς και να μείνουν γυμνοί μπροστά στην ψυχή του άλλου.
Γιατί το να αγαπάς δεν είναι γλυκανάλατο. Είναι σκληρό. Αγάπη είναι να παίρνεις το χέρι του άλλου όταν τρέμει, να στέκεσαι εκεί όταν όλα καίγονται, να μην τρέχεις στην πρώτη δυσκολία. Είναι να αφήνεις τον εαυτό σου πίσω για λίγο και να χωράς τον άλλον ολόκληρο. Και ποιος αντέχει να το κάνει αυτό; Οι περισσότεροι όχι. Γιατί το «θέλω να με αγαπούν» είναι βολικό, μα το «αγαπώ» είναι ζόρικο. Θέλει να λυγίσεις, να πληγωθείς, να βάλεις κάτω την περηφάνια σου.
Όλοι θέλουν να τους αγαπούν για τα προτερήματά τους. Λίγοι όμως αγαπούν για τα ελαττώματα. Για τα νεύρα, τις ανασφάλειες, τις σκιές. Λίγοι μένουν όταν τα φώτα σβήσουν και δεν υπάρχει τίποτα λαμπερό να δείξει η βιτρίνα. Κι εκεί ξεχωρίζει η αλήθεια: στον άνθρωπο που μένει, που δεν κοιτάζει γύρω, που δεν φεύγει.
Μην γελιόμαστε. Ο έρωτας δεν είναι σκηνικό Instagram, είναι πεδίο μάχης. Όλοι θέλουν χειροκροτήματα, αλλά ποιος μένει όταν έρθει η σιωπή; Όλοι θέλουν αγκαλιές, αλλά ποιος ξέρει να κρατάει όταν τα χέρια βαραίνουν; Όλοι λένε «σ’ αγαπώ», αλλά πόσοι το εννοούν όταν ο άλλος σπάει;
Κι έτσι, μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, λίγοι ξεχωρίζουν. Λίγοι ξέρουν να αγαπούν. Και γι’ αυτούς τους λίγους, αξίζει να σταθείς, να παλέψεις, να εκτεθείς. Γιατί τελικά, η αγάπη δεν είναι να πάρεις. Είναι να δώσεις. Και αν βρεις έναν τέτοιο άνθρωπο, κράτα τον. Γιατί είναι σπάνιος. Γιατί είναι αληθινός.
