Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Κορίτσια (και αγόρια) καλό το κόσκινο αλλά είναι για το αλεύρι, δεν είναι για τους ανθρώπους.
Καταλαβαίνω πως όλοι λίγο πολύ έχουμε φάει επικές φόλες στις σχέσεις μας και τα κοκκαλάκια έχουν σπάσει όχι μια και δυο αλλά κάπου ώπα και φτάνει.
Γνωρίζεις έναν άνθρωπο, μπαίνει στη ζωή σου, δίνει τα διαπιστευτήριά του, μιλάει με πράξεις, είναι εκεί για εσένα, σε φροντίζει, δίνει και δίνεται.
Κι εσύ;
Εσύ είχες πληγωθεί κάποτε από έναν μαλάκα.
Δεκτό και σεβαστό.
Και μετά, πληγώθηκες ξανά κι από τον επόμενο.
Κι αυτό δεκτό κι αυτό σεβαστό.
Σκέφτηκες πως εκεί έξω κι εγώ εξίσου πληγωμένος είμαι;
Τι θα κάνουμε τώρα; Θα φτιάξουμε έναν φαύλο κύκλο που θα αλληλοπληγωνόμαστε επειδή κάπως, κάπου, κάποιος, κάποτε μας την έκανε;
Πώς θα σπάσει η αλυσίδα αν δεν γίνει από κάποιον το πρώτο βήμα;
Κι εντέλει γιατί να πληρώσω εγώ τα σπασμένα του πρώην σου, όταν εσύ με θες “καθαρό από παρελθόν”;
Καθάρισε εσύ, με τους πρώην σου, να καθαρίσω κι εγώ με τα αντίστοιχα για να το ζήσουμε.
Αλλιώς, έλα να πάρουμε αγκαλιά τη μαγκουφιά μας και να μοιραστούμε στα 80 κάνα τήλιο, και να καταριόμαστε τους άτιμους τους πρώην.
