Γράφει η Μαριάννα Αργυρίου
Δεν θέλω υποσχέσεις. Δεν θέλω μεγάλα λόγια, φανφάρες και υποτιθέμενες αιωνιότητες. Ξέρω πια πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα και πως οι άνθρωποι λένε πολλά που δεν ξέρουν καν αν μπορούν να τα τηρήσουν.
Αλλά αν είναι να μείνεις, αν είναι να με κοιτάς και να λες πως μ’ αγαπάς, τότε γίνε κάτι παραπάνω από μία ακόμη όμορφη ιστορία που θα αναγκαστώ να ξεχάσω. Γίνε ο λόγος που θα ξυπνάω το πρωί και θα χαμογελάω, χωρίς να χρειάζεται να θυμηθώ το γιατί. Γίνε η σταθερά μου σε έναν κόσμο που όλα μοιάζουν προσωρινά.
Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις κάποιον που να σου γεννάει γαλήνη μέσα στο χάος; Που να μην χρειάζεται να μιλάει πολύ, γιατί ό,τι και να πει το έχεις ήδη ακούσει μέσα σου; Δεν είναι εύκολο, πίστεψέ με.
Έχω δώσει κομμάτια μου σε ανθρώπους που δεν ήξεραν τι να τα κάνουν. Έχω χαμογελάσει σε πρόσωπα που τελικά έγιναν ξένα. Έχω ποντάρει σε μάτια που υποσχέθηκαν, αλλά δεν άντεξαν. Γι’ αυτό δεν ψάχνω πια ενθουσιασμό. Δεν ψάχνω καταιγίδες, πάθη που καίνε και ύστερα αφήνουν στάχτες.
Θέλω κάτι άλλο. Θέλω εκείνον που θα στέκεται απέναντί μου και θα είναι αρκετός. Που δεν θα χρειάζεται να τον αλλάξω, να τον διορθώσω, να παλέψω για να μείνει. Θέλω κάποιον που θα είναι εκεί και θα είναι ο λόγος που θα χαμογελάω – όχι από ανακούφιση, όχι επειδή γλίτωσα, αλλά επειδή απλά υπάρχει.
Και δεν σου ζητάω να είσαι τέλειος. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι. Ούτε εγώ είμαι. Σου ζητάω όμως να είσαι αληθινός. Να είσαι αυτός που δεν θα φύγει όταν όλα γίνουν δύσκολα, αυτός που θα κρατάει το χέρι μου όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται.
Γίνε ο λόγος μου να χαμογελάω. Όχι μόνο στις καλές μέρες. Αλλά και στις μέρες που όλα μοιάζουν δύσκολα. Στις μέρες που το χαμόγελο μοιάζει βαρύ, αλλά εσύ θα είσαι εκεί για να το κάνεις πιο ελαφρύ.
Αν μπορείς αυτό, τότε μείνε. Αν όχι, καλύτερα φύγε τώρα. Δεν θέλω άλλες χαμένες υποσχέσεις. Θέλω λόγους να χαμογελάω. Και οι λόγοι αυτοί δεν βρίσκονται στα λόγια. Βρίσκονται στις πράξεις.
