Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας γίνομαι πιο δύσκολος ή απλώς πιο ξεκάθαρος.
Ξέρω όμως τι δεν ανέχομαι πια:
Την έλλειψη σεβασμού.
Την απουσία ευγνωμοσύνης.
Τη μίζερη ανάγκη κάποιων να σε μικρύνουν για να νιώσουν έστω και λίγο μεγάλοι.
Μικρότητα παντού.
Άνθρωποι που δεν θέλουν να πας μπροστά, όχι γιατί τους κάνεις κάτι, αλλά γιατί τους θυμίζεις ότι δεν πάλεψαν όσο εσύ.
Που σου χαμογελούν και δευτερόλεπτα μετά μετρούν τα βήματά σου.
Που δεν αντέχουν να δουν φως, γιατί ζουν στο μισοσκόταδο και τους στραβώνει.
Και μετά, το άλλο το χειρότερο: να διαφημίζουν την καλοσύνη τους.
Να κάνουν κάτι “καλό” και να τρέχουν να το ποστάρουν, να το φωνάξουν, να το δείξουν.
Ρε φίλε, όταν κάνεις το καλό, δεν χρειάζεται πανό. Δεν είσαι σε συναυλία.
Σώπα λίγο. Κράτα το για σένα και για εκείνον που το είχε ανάγκη.
Μην προσβάλλεις και τη στιγμή.
Όσοι δεν έχουν αγαπηθεί, δύσκολα αγαπούν.
Και όσοι δεν ξέρουν να αγαπούν, δύσκολα σέβονται.
Κι αν έχεις μεγαλώσει χωρίς να σε αγκαλιάσει άνθρωπος,
μην γίνεις εσύ αυτός που δεν αγκαλιάζει.
Σπάσε τον κύκλο.
Γίνε κάτι καλύτερο.
Μη γίνεσαι θόρυβος.
Γίνε ουσία.
Όχι εντύπωση. Άνθρωπος.
Αυτό αρκεί.
Και αυτό –στο τέλος– μετράει.
