Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Δεν λέγεται αγάπη η αρρώστια μάτια μου κλαμένα και αν έτσι έμαθες και αν έτσι σου έδειξαν τώρα πια είναι καιρός να μάθεις τον σωστό τρόπο.
Ναι, έμαθες λάθος μα δεν φταις εσύ, δεν φταις.
Κανένας δεν σε κρατάει πέρα από τον κατ’ εξακολούθηση βιασμένο εαυτό σου, από το λανθασμένο μεγάλωμά σου. Κανείς δεν μπορεί να σε μάθει πως είναι πραγματικά να αγαπιέσαι πέρα από εσένα τον ίδιο.
Ποια είναι η πραγματική αγάπη θα με ρωτήσεις. Το ξέρω μάτια μου, το ξέρω πως δεν την ένιωσες ή αν την ένιωσες ήταν λάθος, το ξέρω πως έτσι έμαθες, έτσι μεγάλωσες.
Προσπάθησε να φωνάξεις, να ξεφύγεις από εκείνο το άρρωστο συναίσθημα, ζήτα βοήθεια και φύγε για να μάθεις επιτέλους πως είναι να κλείνουν οι πληγές, για να δεις με τα μάτια σου τι σημαίνει πραγματική αγάπη.
Αγάπησε εσένα, βρες το κουράγιο!
Μα είσαι πιο δυνατή από ότι νομίζεις, ναι σου λέω!
Τρέξε μακριά και φώναξε, ξέρεις δεν υπάρχουν μόνο κακοί δράκοι στα παραμύθια μα και στην ζωή.
Τρέξε με όση δύναμη σου απέμεινε και θα δεις, σου το λέω εγώ, θα βρεις δυο χέρια να πάρουν τον πόνο σου και να το πουν εκεί που δεν τολμάς εσύ, να πουν όσα δεν τολμάς να ξεστομίσεις.
Πρώτα αγάπησε εσένα!
Αγάπησε εσένα!
