Γράφει η Γεώρα
Βουβό τηλέφωνο.
Έχει χαλάσει σίγουρα.
Καμία κλήση.
Όλο κάτι γνωστοί – άγνωστοι καλούν. Και όλο μου τρώνε το χρόνο. Κι’αν τότε καλέσεις εσύ; Και λέει η γραμμή είναι κατειλημμένη ; Τότε, τι θα γίνει ;
Όμως όλες τις κλήσεις πρέπει να τις απαντάω, ίσως σε κάποια από αυτές ακούσω την φωνή σου.
Βουβό τηλέφωνο.
Φέρνει τους ανθρώπους κοντά, μα στην πραγματικότητα ίσως να μας έχει χωρίσει λιγάκι.
Απόσταση που εκμηδενίζεται. Κι’όμως ούτε μία κλήση. Γι’αυτό και ‘γω το έβγαλα από την πρίζα.
Αν θέλεις έλα να με βρεις. Κουράστηκα την ψύχρα αυτού του τηλεφώνου.
Έκλεισα κινητό και σταθερό και ελπίζω σε συναντήσεις!
Γιατί στην τελική η επαφή είναι που κερδίζει στη ζωή!
Δεν θέλω να ακούσω μόνο τη φωνή σου, θέλω να δω τα μάτια σου! Να σε πάρω μία τεράστια αγκαλιά.
Έρχομαι να σε βρω. Αρκετά περίμενα, αρκετά άφησα στην τύχη τα πράγματα.
Και στη μέση της διαδρομής σε πέτυχα μπροστά μου, με ένα κλειστό τηλέφωνο στο χέρι, να μου χαμογελάς και να μου λες πως ερχόσουν να με δεις γιατί σου έλειψα πολύ! Και δεν σου είναι πλέον αρκετή, αυτή η τυπική βουβή τηλεφωνική επαφή.
