Γράφει ο Νίκος Θεοδωρίδης
Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω αυτό. Ίσως ούτε και η τελευταία. Κάθε νύχτα, λίγο πριν κλείσω τα μάτια, δίνω την ίδια υπόσχεση στον εαυτό μου. Και κάθε πρωί, σε βρίσκω πάλι εκεί.
Στη σκέψη μου, στο δέρμα μου, στη μυρωδιά που δεν λέει να φύγει από πάνω μου. Σαν κάτι που δεν μπορώ να διώξω, όσο κι αν το προσπαθώ.
Αύριο, θα προσπαθήσω πάλι να σε ξεχάσω. Θα σηκωθώ, θα ντυθώ, θα βάλω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου και θα πείσω τον εαυτό μου πως είμαι καλά. Θα περπατήσω στους δρόμους που κάποτε περπατήσαμε μαζί, αλλά θα κοιτάξω αλλού. Δεν θα σε ψάξω.
Κι όμως, ακόμα κι όταν προσπαθώ να σε διώξω, εσύ βρίσκεις τον τρόπο να μένεις. Στις λέξεις που δεν πρόλαβα να σου πω, στα τραγούδια που δεν αντέχω να ακούω πια, στις στιγμές που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να σκέφτομαι εσένα.
Αύριο, λοιπόν. Θα προσπαθήσω ξανά. Ίσως λίγο πιο σκληρά. Ίσως λίγο πιο δυνατά. Ίσως να βρω τον τρόπο να κλείσω την πόρτα και να αφήσω έξω ό,τι έμεινε από εσένα.
Ή ίσως, πάλι, να σε βρω στο τέλος της ημέρας να κάθεσαι εκεί, στη σκιά της ψυχής μου, χαμογελώντας ειρωνικά. Ξέρεις ότι δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Ξέρω κι εγώ. Αλλά αύριο… θα προσπαθήσω. Γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω.
