Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Μη μου ζητήσεις να γίνω κάτι που δεν είμαι.
Δεν είμαι ο “αρχηγός” σου. Δεν θέλω να σε καθοδηγήσω.
Θέλω να είμαι εκεί. Δίπλα σου. Όχι μπροστά. Όχι πίσω.
Θέλω να σε βλέπω να ανθίζεις μέσα στη δύναμή σου.
Να σε καμαρώνω χωρίς να φοβάμαι το φως σου.
Να σε στηρίζω χωρίς να νιώθεις ότι κουβαλάς κάποιον.
Δεν χρειάζομαι εξουσία.
Χρειάζομαι χώρο.
Να σου δίνω σιγουριά χωρίς να την απαιτώ.
Θέλω να είμαι ο άντρας που ξέρει πώς να σε αγγίξει.
Όχι μόνο στο κορμί σου — στο μυαλό σου, στη φωνή σου, στην ψυχή σου.
Να είμαι παρών όταν όλα πάνε στραβά.
Όχι για να σου λύσω τα προβλήματα,
αλλά για να σταθώ δίπλα σου μέχρι να ξαναβρείς τη δύναμη να λύσεις τα δικά σου.
Θέλω να σε διεκδικώ κάθε μέρα,
όχι επειδή κινδυνεύω να σε χάσω,
αλλά επειδή δεν θέλω ποτέ να σε θεωρήσω δεδομένη.
Μείνε κοντά μου όχι γιατί στο ζητάω.
Μείνε γιατί νιώθεις πως εδώ, μπορείς να είσαι ακριβώς αυτό που είσαι.
Κι εγώ;
Εγώ θα είμαι αυτός που σε σέβεται, σε βλέπει, και σε επιλέγει.
Κάθε μέρα.
