Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Έχω δει πολλές φορές ανθρώπους να κάνουν κάτι που εμένα προσωπικά δεν μ’αρέσει.
Δικαίωμά τους και προσωπική επιλογή τους.
Αλλά αυτό που με τρελαίνει είναι όταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι παίρνουν θέση κριτή, δικαστή, κατήγορου και αρχίζουν να δικάζουν τα πάντα γύρω τους.
Μα προχθές εσύ δεν ήσουνα ανόητε που έκανες το ίδιο ακριβώς;
Ή μήπως όταν εμείς κάνουμε κάτι, είναι καλά καμωμένο κι όταν το κάνουν οι άλλοι,
παίρνουμε το πιστόλι και πυροβολούμε;
Δεν πάει έτσι φίλε!
Και ποιος νομίζεις ότι είσαι και κρίνεις τα πάντα γύρω σου;
Κοίτα την καμπούρα σου και κάνε μια ανάστροφη,
πάνε και κοιτάξου στον καθρέφτη απέναντί σου.
Βλέπεις κάτι;
Εσύ είσαι, δεν είναι άλλος.
Ποιος είσαι, ξέρεις;
Εσύ θα πεις, ναι ξέρω ποιος είμαι.
Εγώ θα πω, μπαρμπούτσαλα ξέρεις.
Κι ίσως δεν μάθεις ποτέ.
Γιατί ασχολείσαι τόσο πολύ με τους άλλους, που δεν βρήκες τον χρόνο να ασχοληθείς με εσένα.
Και είναι και το άλλο.
Όταν ανοίγουμε το στόμα μας, πρέπει πάντα να έχουμε κάτι καλό να πούμε.
Αλλιώς κλείσε το το ρημάδι σου.
Αλλά συνήθως οι άνθρωποι που κουβαλάνε πολύ θυμό μέσα τους, ψάχνονται να μαλώσουν με κάποιον, να πούνε την μια κακία μετά την άλλη.
Και μην φανταστείς ότι ο θυμός ανήκει σ’άλλον.
Όχι, με τον εαυτό τους τα έχουν στην ουσία, απλά δεν το ξέρουν κι ούτε νομίζω ότι θα το ανακαλύψουν ποτέ.
Γιατί η πραγματική ενδοσκόπηση θέλει απώλεια εγωισμού, συν τοις άλλοις.
Ποιας άλλοις;
Άσε μωρέ, βγάλε πρώτα τον εγωισμό και μετά πάμε παρακάτω να μάθουμε ποια είναι αυτή “η άλλοις”.
