Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Δεν θέλω να ακούω ότι είμαι “καλό παιδί”. Δεν με τιμά αυτό, γιατί λίγοι το αναγνωρίζουν, ελάχιστοι το εκτιμούν, και πολλοί το εκμεταλλεύονται προς όφελός τους. Γι’ αυτό δεν θέλω να ακούσω ξανά ότι είμαι καλό παιδί. Κουράστηκα να είμαι, και προσπαθώ να αλλάξω. Πιστεύω ότι σιγά σιγά τα καταφέρνω.
Δεν είναι εύκολο να αλλάξεις, αλλά να αναγνωρίσεις ότι η καλοσύνη που έχεις δεν αποτελεί πλέον πλεονέκτημα από τη στιγμή που γίνεσαι συνεχώς θύμα, είναι μια καλή αρχή. Θύμα δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι από επιλογή σου. Βλέπω ανθρώπους που έχουν θράσος να πετυχαίνουν πολλά με τον φόβο που προκαλεί στους άλλους ο τρόπος που συμπεριφέρονται, από τη στιγμή που ένα ξέσπασμά τους θεωρείται αναμενόμενο.
Εγώ, με την ευγένεια και την καλοσύνη που βαδίζω, τι καταφέρνω; Όλο σκοτάδι βλέπω γύρω μου. Κανείς δεν την εκτιμά και όλοι με σχολιάζουν πισώπλατα. Αν δεν έχεις τσαγανό, η ευγένεια από μόνη της σε κρατά στάσιμο. Αυτό μου έχει διδάξει η ζωή.
Σε έναν κόσμο που η ευγένεια και η καλοσύνη είναι είδη προς εξαφάνιση, επιλέγω να γίνω ένα με τη μάζα για να με εκτιμήσουν. Κι αν μου πεις ότι έχω αλλάξει, θα σου απαντήσω: “Ας με εκτιμούσες όπως ήμουν.” Προσπαθήστε να αλλάξετε εσείς πρώτα προς το καλύτερο κι εγώ θα ακολουθήσω.
