Γράφει η Έλενα Δημάκη
Ξέρεις τι έχω μάθει; Οι άνθρωποι δεν είναι όλοι για να μένουν. Κάποιοι είναι για να περνούν, να αφήνουν ένα σημάδι – άλλοτε χάδι, άλλοτε πληγή – και να συνεχίζουν τον δρόμο τους. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ανούσιο από το να περιμένεις το λάθος άνθρωπο να σταθεί δίπλα σου σαν να του το χρωστάει η ζωή.
Από τους δικούς σου ανθρώπους, από αυτούς που έχουν δώσει όρκους άγραφους, από αυτούς που έβαλες στη ζωή σου με το χέρι στην καρδιά, ναι, να έχεις απαιτήσεις. Γιατί η φιλία δεν είναι δωρεάν. Είναι αμοιβαία, είναι δοσοληψία συναισθημάτων, είναι δέσμευση. Είναι το να ξέρεις ότι όταν πέσεις, κάποιος θα είναι εκεί να σε σηκώσει χωρίς να χρειαστεί να ζητήσεις βοήθεια.
Αλλά από τους περαστικούς; Μην περιμένεις τίποτα. Μην τους φορτώνεις με ρόλους που δεν μπορούν να παίξουν, μην τους δίνεις θέσεις που δεν αξίζουν. Αυτοί δεν είναι φίλοι, δεν είναι δικοί σου. Είναι απλά σκιές που μπαίνουν, ανακατεύουν λίγο τον αέρα γύρω σου, και μετά εξαφανίζονται. Το μόνο που πρέπει να απαιτείς από αυτούς είναι να φύγουν όταν πρέπει. Ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα.
Έχω δει ανθρώπους να κρατούν στη ζωή τους περαστικούς σαν να είναι πυξίδες. Να τους δίνουν χώρο, χρόνο, συναίσθημα. Να προσπαθούν να τους κάνουν σημαντικούς. Και μετά, όταν αυτοί φεύγουν (γιατί πάντα φεύγουν), μένουν να αναρωτιούνται «μα γιατί;».
Γιατί έτσι πάει. Δεν ήταν ποτέ εκεί για να μείνουν. Ήταν εκεί για να αφήσουν κάτι και να προχωρήσουν. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο λιγότερο θα απογοητεύεσαι.
Κράτα τους φίλους σου κοντά. Αυτούς που το αξίζουν. Που τους κοίταξες στα μάτια και είδες πως δεν θα φύγουν στα δύσκολα. Και από τους υπόλοιπους; Να ζητάς μόνο ένα πράγμα: να ξέρουν πότε να φύγουν, χωρίς να χρειαστεί να τους το πεις.
Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό από έναν περαστικό που δεν ξέρει πότε τελείωσε ο ρόλος του.
