Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Έχουμε πολλά παράσημα όλοι μας από εξαιρετικά δύσκολες ή ιδιόρρυθμες καταστάσεις που έχουμε περάσει και ξεπεράσει. Σε όποιο τομέα της ζωής μας και να κοιτάξουμε δεν ήταν λίγες οι φορές που χρειάστηκε να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να αξιολογήσουμε την κατάσταση και κατόπιν να δούμε με ποιον τρόπο θα δράσουμε ή αντιδράσουμε.
Άλλες τόσες βέβαια ήταν και εκείνες οι φορές που δράσαμε παρορμητικά, με γνώμονα το στιγμιαίο ένστικτό μας και μόνο, πηγαίνοντας με τη γροθιά στο μαχαίρι. Σε κάποιες μάς στοίχησε και σε άλλες είχε αποτέλεσμα. Όπως και να έχει, δηλαδή, υπήρχε κάποια κατάληξη, είτε αυτή ήταν η επιθυμητή είτε όχι.
Σημαντική προϋπόθεση για να πάμε παρακάτω, να εξελιχθούμε και να ωριμάσουμε, -όπως και να ερμηνεύει κανείς αυτές τις λέξεις-, χωρίς να νιώθουμε παραγκωνισμένοι ή οι αδικημένοι της κοινωνίας, είναι να προσπαθούμε να διαχειριζόμαστε τις εμπειρίες που καλούμαστε να ζήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Αλλιώς αντιδράμε στην ατυχία, αλλιώς στα λάθη μας, αλλιώς στων άλλων και πάει λέγοντας. Η ψυχραιμία όμως είναι εκείνη που πρέπει να πρυτανεύσει για να δώσει χώρο στο συναίσθημα να καταλαγιάσει όποιο κι αν είναι αυτό. Είναι πολύ δύσκολο να κάνει την εμφάνισή της εν μέσω συναισθηματικής φουρτούνας, αλλά θα πρέπει να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως μόνο αυτή μπορεί να μετριάσει τις απώλειες εάν αυτές υπάρχουν.
Σαφώς και πρέπει να διεκδικούμε το δίκιο μας και να υποστηρίζουμε τα πιστεύω μας αλλά χωρίς ψυχραιμία πολύ πιθανόν να τα χάσουμε. Θα μου πείτε αν είμαστε μονίμως ψύχραιμοι θα είμαστε και ωφελημένοι; Όχι θα σας απαντήσω με πάσα ειλικρίνεια αλλά τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε πότε η απουσία της είναι αναγκαία.
Τι ωφελεί να βγεις εκτός ελέγχου σε οποιαδήποτε στιγμή; Ποιο θα είναι το ουσιαστικό κέρδος; Ναι στους περισσότερους έχει συμβεί αλλά εκτός από το ξέσπασμα κανένα άλλο όφελος δεν έκανε την εμφάνισή του επειδή εμείς αρχίσαμε να επικαλούμαστε θεούς και δαίμονες για να γίνει το δικό μας ή για να γίνουμε κατανοητοί.
Δεν έχει σημασία αν έχεις πτυχία, καταθέσεις ή θέση για να αποδείξεις την παιδεία σου. Για να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει και να το υποστηρίζεις. Κι αν σε κάποια στιγμή της ζωής σου ένιωσες να μην είσαι εσύ αλλά κάποιος άλλος άνθρωπος που δεν αναγνωρίζεις να κάτσεις να τα βάλεις κάτω με τον εαυτό σου και να του τα πεις ένα χεράκι. Και αν το έκαναν αυτό όλοι με τον εαυτό τους θα μπορούσαμε να κοιτιόμαστε μεταξύ μας στα μάτια χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Αν προσπαθήσουμε να εκπαιδευτούμε στην μπέσα ίσως και να έχει αυτός ο κόσμος μια ελπίδα. Αν μπορέσουμε να δούμε τη ζωή σφαιρικά θα διαπιστώσουμε πως κάνει κύκλους και σε όλους μοιράζει καλές, κακές, ευχάριστες ή δύσκολες στιγμές. Το βασικό όμως δεν είναι το μοίρασμα αλλά πώς θα παίξεις την παρτίδα. Και αν φαίνεται να χάνεις να είσαι βέβαιος πως οι παρτίδες γυρίζουν.
