Γράφει η Πράξια Αρέστη
Ο δικός μας κύκλος έκλεισε. Εδώ και καιρό. Άνοιξε όμορφα, έκανε μία μεγάλη πορεία γεμάτη με σκαμπανεβάσματα και έκλεισε θαρρώ για πάντα.
Έτσι δε γίνεται με όλα τα πράγματα στη ζωή μας; Ακόμη και με την ίδια τη ζωή μας. Κάποτε απλά δε θέλουμε να το παραδεχτούμε. Τραβάμε το σχοινί και σιγά σιγά το ξεχειλώνουμε. Μένουμε να κρατιόμαστε από την τελευταία κλωστή, μέχρι που αυτή να καταρρεύσει. Ψυχοφθόρο. Όμως, πάντα η ελπίδα ότι το σχοινί θα ενωθεί ξανά με κάποιο μαγικό τρόπο μας κρατάει εκεί, σχεδόν στον αέρα. Έτσι ήταν και με μας. Το τραβούσες μια εσύ και μια εγώ.
Και στην άλλη πλευρά οι φυγές μας. Μία εσύ, μία εγώ. Το ξενέρωμα, οι απογοητεύσεις, τα νεύρα, οι λάθος χειρισμοί, οι φόβοι, ο θυμός. Μπήκαν τόσα ανάμεσά μας, τόσα άσχημα συναισθήματα πήραν καρέκλα και κάθισαν μέσα στην καρδιά μας, που τίποτα δεν μπορούσε να τα ξεκουμπίσει από κει.
Με ξεπέρασες, ακόμη κι όταν συνέχιζες να ερχόσουν. Μάλλον ήμουν η σίγουρη και ασφαλής διέξοδος. Μάλλον είχα γίνει από το σταθερό σου, το άλλο. Αυτό που έχουμε δεδομένο και τελευταίο στη λίστα των επιλογών μας. Σε διέλυσα.
Σε ξεπέρασα, γιατί δεν είχα επιλογή κι ας συνέχιζα να σε ψάχνω. Σ’ αγαπούσα, σ’ αγαπώ ακόμα, όμως, το πάθος καταλάγιασε. Κρύανα, ξενέρωσα. Η αδιαφορία και η σκληρότητα σου ήταν ανίκητα. Αυτό φοβόμουνα όταν φώναζα και νευριάζα κι έτσι σε έσπρωχνα ακόμη πιο μακριά μου. Με διέλυσες.
Δεν ξέρω τι έψαχνα από σένα. Ήταν όλα και τίποτα μαζί. Ήταν αυτές οι όμορφες στιγμές μας που ποτέ δεν εκτίμησες. Ο ένας μου εαυτός σε ήθελε, ο άλλος ήξερε. Δεν πάλευα μαζί σου, αλλά με τον εαυτό μου. Δεν είμαι έτσι εγώ και δεν μπορώ να γίνω κάτι άλλο για να με αποδεχτείς.
Δεν ήσουν έτσι εσύ και δεν μπορούσες να κάνεις κάτι για να σε αποδεχτώ. Αν πιστεύεις ότι δεν ταιριάζαμε πουθενά, δε θα χαλάσω άλλη υγεία για να σε πείσω ότι κάνεις λάθος. Αν πιστεύεις ότι δεν άξιζα, έχεις δίκαιο. Πλέον, λέω σε όλα ναι. Δεν αντιδρώ. Διάλεξες αυτό το δρόμο. Όμως, δεν κατάλαβες ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι δικός μου για να σε ακολουθώ. Δεν έχω το χάρτη. Δεν έμαθα έτσι.
Αν δε σε νοιάζει, δε με νοιάζει. Αν δε με ψάχνεις, δε σε ψάχνω. Αν δε θέλεις, δε θέλω. Αν τα αισθήματά μου σε ενοχλούν, που να έβλεπες πόσο με ενοχλεί η αδιαφορία σου. Αν, όμως, έλθεις πίσω για ένα ξερό πήδημα, θα σου πω όχι. Γιατί δεν θα αξίζει πια τον κόπο να γίνομαι κάτι που δε θέλω. Η εύκολη, πρόχειρη και τελευταία σου λύση.
Αν με ξεπέρασες, σε ξεπέρασα και δεν υπάρχει τίποτα πια για μας εδώ, παρά μόνο κάποια μικρά κομμάτια του εαυτού μας, που αρνούνται να δουν την αλήθεια και να προχωρήσουν παρακάτω.
Τι κάνουμε εδώ;
