Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Μιλάτε για αγάπη όλοι εσείς οι τρίτοι, οι γνωμικοί. Που δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα γνωρίζετε όλα. Οι ειδικοί του καλού του καθενός, γιατί σας ενδιαφέρει πολύ η ευτυχία του συνανθρώπου σας, τρομάρα σας. Εσείς που γνωρίζετε ποιος άνθρωπος ταιριάζει με ποιον και γιατί. Εσείς που έχετε φάει την αγάπη με το κουτάλι, εσείς που εισχωρείτε σαν την ασθένεια σε ένα ζευγάρι μέχρι να απεβιώσει η σχέση.
Σας έχω μάθει καλά. Πώς σκέφτεστε, πώς κινείστε, πώς πράττετε. Τα κομπλεξικά και ζηλόφθονα “θέλω” σας. Κάθε σας ψέμα ένα μικρόβιο που εισχωρεί στο μυαλό του θύματος μέχρι να μεγαλώσει, για να αρχίσετε το έργο της καταστροφής. «Στα έλεγα εγώ, αυτό να κάνεις τώρα…»
Τώρα ήρθατε σε μένα να μου πείτε τι; Εγώ ειδικός στην αγάπη δεν είμαι. Έχω καεί και έχω χαρεί με τις εμπειρίες που έχω αποκτήσει. Όνειρα άνθισαν και ξεράθηκαν μέσα στον κύκλο της σχέσης. Σήμερα βρήκα τη γυναίκα που συμπληρώνει τα κενά μου. Αυτή που αγαπώ περισσότερο από την κάθε μία, γιατί την αγάπη την χτίζει η εμπειρία της αποτυχίας που βίωσα, και την ευτυχία που νιώθω, οι στιγμές που δημιουργεί το μαζί.
Είναι ο μόνος άνθρωπος που κέρδισε κάθε συναίσθημα που νιώθω μέσα μου, κάθε σκέψη που ξυπνάει και κουρνιάζει στην αγκαλιά της. Όλοι εσείς οι τρίτοι, σας παρακαλώ, να δώσετε τις συμβουλές σας στο παρελθόν που δεν ζήσατε, στο παρόν που δεν γνωρίζετε και στο μέλλον σας που το έχετε ντύσει με τα φθηνά μυθιστορήματά σας.
Εγώ έζησα, ζω και θα ζω… Αν είναι να καώ, θα είναι από δική μου επιλογή και μόνο. Μέχρι τότε, κλείνω τα αυτιά μου και ανοίγω την καρδιά μου… Κάντε μου χώρο να πετάξω! Η αγάπη δεν ορίζει “μη” και “πρέπει”!
