Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην προσπαθήσεις να την συγκινήσεις. Μην κυνηγήσεις δάκρυ, μην ψάξεις ρίγος. Αυτά τα έζησε, τα πλήρωσε, τα πέρασε. Δεν έχει ανάγκη άλλον έναν που νομίζει πως η ευαισθησία της είναι εύκολο κουμπί, ούτε άλλον έναν που πιστεύει πως το δράμα είναι τρόπος να δείξεις συναίσθημα. Όχι άλλο δράμα. Φτάνει. Κουράστηκε. Κουραστήκαμε όλοι.
Αν θες να κάνεις κάτι πραγματικά δύσκολο, κάν’ την να γελάσει. Όχι απλά να σκάσει ένα χαμόγελο από ευγένεια, αλλά να γελάσει με την καρδιά της. Να γελάσουν τα μάτια της, αυτά τα δυο που κουβαλάνε μισή ζωή μέσα τους. Να σου ρίξει εκείνη τη ματιά που μοιάζει με μικρή αναγέννηση και να φωτιστεί, να ανοίξει σαν παράθυρο μετά από χειμώνα.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εκείνη δεν συγκινείται πια με λόγια. Δεν τρώει το παραμύθι, δεν δίνει δεύτερες ευκαιρίες σε φτηνά κόλπα και δεν μαλακώνει με μεγάλα «θα». Την έχεις απέναντι σου, πυκνή και ζυγισμένη. Δεν την κερδίζεις με εντυπωσιασμούς. Την κερδίζεις με αλήθεια.
Θες να την κάνεις να γελάσει; Σταμάτα να προσπαθείς να μοιάσεις σε κάποιον άλλο. Μίλα της όπως νιώθεις, όχι όπως νομίζεις ότι πρέπει. Πέτα τις μάσκες, τα ύφος, την πόζα. Εκείνη θα χαμογελάσει όταν δει πως είσαι ο εαυτός σου. Θα γελάσει όταν συνειδητοποιήσει πως δίπλα της δεν έχει άλλον έναν «δήθεν», αλλά έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να είναι αληθινός. Αυτό είναι το δύσκολο. Η αλήθεια.
Και αν τελικά τη δεις να γελάει, να ξέρεις κάτι. Δεν την έκανες να γελάσει γιατί είπες κάτι αστείο. Την έκανες να γελάσει γιατί για πρώτη φορά, ένιωσε ασφάλεια. Γιατί άφησε κάτω την άμυνα. Γιατί πίστεψε ότι ίσως, για λίγα δευτερόλεπτα, μπορεί να υπάρξει χωρίς φόβο.
Άσε το δράμα. Η ζωή έχει αρκετό. Δώσε της φως. Με αυτό κερδίζεται.
