Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αν ήταν να έφερνε ο έρωτας την ευτυχία, οι άνθρωποι θα γίνονταν αθάνατοι. Θα αρκούσε να αγαπήσεις μία φορά για να μη φοβηθείς ποτέ ξανά. Να κρατήσεις ένα χέρι και να τελειώσουν οι ανασφάλειες, οι απώλειες, η μοναξιά, οι νύχτες που κοιτάζεις το ταβάνι προσπαθώντας να καταλάβεις πού χάλασαν όλα. Δεν γίνεται έτσι. Δεν έγινε ποτέ έτσι. Ο έρωτας δεν είναι φάρμακο. Είναι μεγεθυντικός φακός. Δεν γιατρεύει τις ρωγμές σου. Τις φωτίζει τόσο έντονα, που δεν μπορείς πια να κάνεις πως δεν υπάρχουν.
Γι’ αυτό οι πιο πολλοί δεν αντέχουν τον έρωτα. Όχι επειδή φοβούνται τον άλλον. Επειδή φοβούνται τον εαυτό τους όταν αγαπά. Εκείνον που ζηλεύει, που εξαρτιέται, που περιμένει ένα μήνυμα σαν να εξαρτάται η αναπνοή του από μια ειδοποίηση στην οθόνη. Εκείνον που κάνει εκπτώσεις στην αξιοπρέπειά του μόνο και μόνο για να μη χάσει κάποιον. Ο έρωτας δεν μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Πρώτα μας κάνει γυμνούς. Και δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από έναν άνθρωπο που βλέπει τον εαυτό του χωρίς τα άλλοθι που έχτιζε μια ζωή.
Γι’ αυτό και τόσοι έρωτες πεθαίνουν. Όχι από έλλειψη αγάπης. Από έλλειψη θάρρους. Θάρρους να πεις την αλήθεια, να ζητήσεις συγγνώμη, να αλλάξεις, να φύγεις όταν πρέπει ή να μείνεις όταν όλα μέσα σου ουρλιάζουν να το βάλεις στα πόδια. Ο έρωτας δεν σκοτώνεται από έναν τρίτο άνθρωπο. Σκοτώνεται από δύο ανθρώπους που κουράστηκαν να είναι αληθινοί.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο ειρωνικό;
Σχεδόν όλοι ψάχνουν τον άνθρωπο που θα τους κάνει ευτυχισμένους, ενώ η ευτυχία δεν κατοικεί ποτέ μέσα σε έναν άλλον άνθρωπο. Κατοικεί στον τρόπο που στέκεσαι απέναντί του. Γιατί αν πας να αγαπήσεις για να σωθείς, αργά ή γρήγορα θα πνίξεις κι εκείνον που κρατάς. Αν όμως πας ολόκληρος, χωρίς να ζητάς σωτήρες, τότε ο έρωτας γίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Όχι υπόσχεση ευτυχίας. Μια σπάνια ευκαιρία να συναντήσεις τον πιο αληθινό, τον πιο άγριο και τον πιο όμορφο εαυτό σου.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο ψέμα που πουλήθηκε ποτέ για τον έρωτα. Ότι ήρθε για να σε ολοκληρώσει. Όχι. Ήρθε για να σε διαλύσει. Κι αν έχεις το κουράγιο να μαζέψεις μόνος σου τα κομμάτια σου, τότε ίσως, κάποια μέρα, γίνεις πραγματικά ευτυχισμένος.
