Γράφει η Γεώρα
Άνθρωποι, ευάλωτα πλάσματα.
Γεμάτα όνειρα και ανασφάλειες.
Γεμάτα θέλω και όρια.
Γεμάτα μπορώ και υποχρεώσεις.
Άνθρωποι, ευαίσθητα πλάσματα.
Ερωτευμένα, πονεμένα, μετανιωμένα.
Γεμάτα πληγές και όμορφες στιγμές.
Γεμάτα απωθημένα.
Γεμάτα στόχους κερδισμένους.
Γεμάτα πράξεις τολμηρές.
Άνθρωποι, άψυχα πλάσματα.
Γεμάτα μίσος και διχόνοια.
Γεμάτα κακία και ψέμα.
Άνθρωποι, τόσο περίεργα πλάσματα.
Τόσο διαφορετικά!
Άνθρωποι;
Ναι(!) παραμένουμε άνθρωποι όσο μπροστά στην αδικία και την ασχήμια των πράξεων που επισκιάζει τις μέρες μας, απαντάμε με αλήθεια και μια πράξη συμπόνιας!
Παραμένουμε όταν αφήνουμε να κατοικεί η αγάπη μέσα μας!
Κι’ αν όχι όλοι, ένα μεγάλο ποσοστό, παραμένουν Άνθρωποι, αγωνιζόμενοι καθημερινά για το δίκιο, απαντώντας με ένα χαμόγελο στην κακία, στην αδικία, στο ψέμα!
Άνθρωποι, τόσο περίεργα και διαφορετικά πλάσματα.
Ένα χαμόγελό τους μπορεί να σε κάνει να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα!
Άνθρωποι, χαίρω πολύ!
Είχα καιρό να συναντήσω, με τόσο γλυκύτητα στο βλέμμα, τέτοια καλοσύνη, τέτοια ζεστασιά και ευγένεια.
Και είπε με μία ηρεμία, «όλα θα πάνε καλά, έχε πίστη!»
Χαμογέλασε και έφυγε.
Λες και άκουσε τις σκέψεις μου, που με είχαν πνίξει.
Και ακούστηκε σαν χάδι στην ψυχή.
Λες και ήταν η ωραιότερη μελωδία που είχε γραφτεί.
Πήρα οξυγόνο, κουράγιο και δύναμη!
Και έτσι συνεχίζει η γη να γυρίζει, η ζωή να κυλάει και να ξημερώνουν μέρες που αντέχουμε παρ’ όλες τις κακουχίες.
Και είναι μια ελπίδα σαν ηλιαχτίδα, πως υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι (!) με όμορφες ψυχές, συμμεριζόμενοι τον πόνο του άλλου και πρόθυμοι να πάρουν ένα φορτίο πάνω τους για να ακούσουν ένα γέλιο ή ένα δάκρυ!
Πόσο υπέροχα τελικά πλάσματα είναι οι άνθρωποι.
Αυτοί οι κρυφοί ήρωες, προστάτες, αγωνιστές.
Πόσο περίεργα – μαγευτικά πλάσματα, αυτοί οι άνθρωποι!
Υ.Γ.
Μην αφήνετε την σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων να σας κάνει να πιστέψετε πως χάθηκε η ελπίδα, πως χάθηκαν οι Άνθρωποι που θα αλλάξουν αυτόν τον κόσμο προς το καλύτερο.
Είναι εκεί έξω και αγωνίζονται γι’ αυτό! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
