Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ανήκεις στις τελευταίες σκέψεις της νύχτας. Σε εκείνες που δεν κουβαλούν φωνές, μόνο σιωπή.
Δεν χρειάζεται να τον ψάξεις. Είναι εκεί, κρυμμένος στις χαραμάδες του μυαλού σου, σαν ψίθυρος που αρνείται να σβήσει. Δεν έχει όνομα, μα τον φωνάζεις με όλα τα άγραφα συναισθήματα που δεν τολμάς να ξεστομίσεις. Είναι η ανάσα που βαραίνει πριν αποκοιμηθείς, το ανεπαίσθητο τράνταγμα της καρδιάς όταν κλείνεις τα μάτια σου και φέρνεις στο νου την εικόνα του.
Τον έβλεπες πάντα εκεί, στις σκιές των σκέψεών σου, σαν κάποιος που δεν έφυγε ποτέ. Δεν έχει σημασία αν τον έχεις κοντά σου ή αν είναι πια μακριά. Αυτός ο κάποιος, εκείνος ο ένας, ανήκει στη νύχτα σου.
Κι όταν έρχεται το σκοτάδι, γίνεται πιο ξεκάθαρος. Δεν κρύβεται. Γίνεται η αγωνία σου, ο πόθος σου, η απάντηση που ποτέ δεν έμαθες να ζητάς. Ήταν πάντα εκεί, ακόμα και όταν εσύ τον έδιωχνες. Ήξερε πώς να μένει χωρίς να βαραίνει την ψυχή σου, πώς να σε αγγίζει μόνο όταν το επέλεγες.
Ανήκει στις τελευταίες σου σκέψεις γιατί εκεί βρήκε το σπίτι του. Στο τέλος της ημέρας, όταν οι μάχες έχουν σωπάσει και η σιωπή βασιλεύει, αυτός μένει. Είναι η ζεστασιά και ο φόβος σου, η απόλυτη αντίφαση που σε κάνει να νιώθεις ζωντανή.
Κι αν τον ρωτήσεις γιατί, δεν θα απαντήσει. Θα μείνει εκεί, αθόρυβος, να γεμίζει τον νου σου με ερωτήματα. Γιατί δεν είναι εκεί για να σου δώσει απαντήσεις. Είναι εκεί για να σου θυμίσει πως ακόμα σκέφτεσαι. Ακόμα νιώθεις. Ακόμα ζεις. Ακόμα λείπει (σου).
