Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Μια σκοτεινή ψυχή αξίζει περισσότερο την αγάπη σου απ’ ότι μια ψυχή βυθισμένη στο φως. Μέσα σε βρώμικα δωμάτια, σε χώρους που μυρίζουν σαπίλα και βούρκο θα κάνεις τις πιο σοβαρές συζητήσεις.
Θα συναντήσεις ανθρώπους που δεν αξίζει καν να τους κοιτάξεις στα μάτια, θα τους προσπεράσεις σαν το φανάρι που άλλαξε χρώμα μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Θα δεις, όμως, και άλλους που δε θα σου μιλούν συνεχώς.
Θα σωπαίνουν για να σε ακούσουν, να σε αφήσουν να ξεθυμάνεις διώχνοντας μακριά τα λόγια, τις πράξεις, που σε έκαναν να λυγίσεις. Θα σε κάνουν να νιώσεις «εσύ» χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εκεί. Με συντροφιά το ποτό και με καλούς ακροατές. Εκεί θα μιλήσεις για ό,τι σε πονάει και σου θολώνει τη σκέψη, για ό,τι σε κάνει να γελάς δυνατά χωρίς να φοβάσαι την κακεντρέχεια του κόσμου. Εκεί. Μακριά απ’ τη δήθεν κουλτούρα και τον μασκαρεμένο καθωσπρεπισμό.
Πόσοι άνθρωποι –αλήθεια- καλλωπίζονται με λούσα κι αμάξια ακριβά για να μη φανεί η αδυναμία στο στέρνο τους; Το πραγματικό πρόσωπό τους πίσω απ’ τη φτήνια παροδικών ιδιοτελών σκευασμάτων…
Μια σκοτεινή ψυχή αξίζει περισσότερα απ’ όσα νομίζεις. Δεν της αρέσουν οι απόκριες. Κυκλοφορεί καθημερινά με το ίδιο πρόσωπο, άβαφο, ταλαιπωρημένο, γεμάτο ρυτίδες και χείλη στεγνά. Δεν έχουν τίποτα απολύτως να κρύψουν ή να φοβηθούν. Έχουν συνηθίσει βαθιά στο σκοτάδι.
Ξέρουν να προστατεύουν τον εαυτό τους κι έχουν μάθει να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους σε κάθε δυσκολία, σε κάθε αλλαγή. Γι’ αυτό έχουν ανάγκη από αγνή και άδολη αγάπη. Επειδή έζησαν σε ορυχεία έχουν μάθει να αναγνωρίζουν το χρυσάφι απ’ τη λάσπη, την αλήθεια απ’ το ψέμα.
Αν αναζητάς έναν φίλο που θα σε σημαδέψει για πάντα, που θα μπορείς να στηριχτείς και να στηρίζεται πάνω σου, μην τον αναζητήσεις σε γκαλά και δεξιώσεις, σε μαγαζιά χλιδάτα.
Ψάξ’ τον εκεί που μπορείς να απλώσεις τα άπλυτά σου, εκεί που μπορείς να μιλήσεις ανοιχτά, εκεί που δε σου μιλάνε πολύ κι όμως σε καταλαβαίνουν.
Στα σκοτάδια σου θα συναντήσεις τα πιο φωτεινά μονοπάτια…
