Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Όταν θέλεις βρίσκεις λίγο χρόνο για να ασχοληθείς με ένα άτομο που σου αρέσει, μ’ ένα άτομο που γουστάρεις.
Όταν θέλεις όμως.
Όταν δεν θέλεις βρίσκεις δικαιολογίες.
Κι αν χρειάζεται να ακούω δικαιολογίες, εγώ δεν θέλω καθόλου.
Θέλω να θέλεις να μ’ ακούσεις, θέλω να θέλεις να με δεις, θέλω να θέλεις να θέλεις.
Η ζωή είναι μικρή και δεν πρέπει να στέκεται σε άνοστα λόγια και σε ανούσιες σχέσεις.
Είναι μικρή και πρέπει να την κυνηγάμε, να την ποτίζουμε με όμορφες στιγμές.
Τώρα αν δεν σου λείπω καθόλου και δεν θεωρείς σπουδαίο να με γνωρίσεις, να μου μιλήσεις, να με δεις θα βρίσκεις πάντα δικαιολογίες.
Δεν θέλω τέτοιους είδους σχέσεις λυπάμαι.
Θέλω ανθρώπους που να με κάνουν να χαμογελάω, θέλω ανθρώπους που να ενδιαφέρονται, να μου χαρίζουν ωραίες στιγμές.
Γιατί οι γυναίκες είναι εγκεφαλικές και σαν εγκεφαλικές θέλουν να τις φλερτάρεις, να τις χορέψεις, να τις συγκινήσεις.
Να συγκινήσεις το μυαλό και την ψυχή τους.
Γιατί αλλιώς ξενερώνουν γρήγορα.
Κι όταν ξενερώσουν δεν υπάρχει γυρισμός.
Γι’ αυτό σου λέω, άστο να περάσει κι αυτό όπως περάσανε κι άλλα πολλά.
Δεν γουστάρω τις μετριότητες.
Πού είναι εκείνες οι εποχές που οι άντρες μας φλερτάρανε, που πήγαν;
Πού πήγαν τα λουλούδια, οι καντάδες, οι όμορφοι τρόποι, τα λόγια τα περίσσια;
Αν θες πρέπει να θες πολύ κι όταν θες πολύ βρίσκεις τον χρόνο και τον τρόπο για να συγκινήσεις μια γυναίκα.
Γιατί η γυναίκα είναι μια βαθιά θάλασσα και πρέπει να ξέρεις καλό κολύμπι για να την κατακτήσεις.
Ειδάλλως πνίγεσαι στην στεριά.
Είστε πολύ λίγοι κι εγώ με το λίγο έχω αλλεργία.
Ή πολύ πολύ ή καθόλου, γιατί το λίγο είναι χειρότερο απ’ το καθόλου
