Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν γουστάρω μισόλογα. Δεν παίζω με ίσως και μπορεί. Ή είσαι εδώ ή δεν είσαι.
Δεν έχω χρόνο για ασαφείς καταστάσεις, για σχέσεις που σέρνονται, για συναισθήματα που δίνονται με το σταγονόμετρο. Δεν θέλω να μαντεύω. Δεν θέλω να αναλύω τα «σημάδια» και να ψάχνω βαθύτερα νοήματα σε μισοειπωμένες προτάσεις.
Θέλω να ξέρω.
Να ξέρω αν είσαι εδώ για να μείνεις ή αν απλά περνάς το χρόνο σου μέχρι να βρεις κάτι «καλύτερο». Να ξέρω αν το βλέμμα σου λέει «σε θέλω» ή αν απλά μετράς πόσο ακόμα μπορείς να με κρατήσεις κολλημένο πάνω σου.
Κι εσύ;
Εσύ το έπαιξες καλά.
Δεν με ήθελες, αλλά ούτε και με άφηνες. Δεν ήσουν εδώ, αλλά δεν ήσουν και πουθενά αλλού. Με κράταγες ίσα-ίσα για να ξέρεις πως είμαι εκεί. Να μετράς τη διαθεσιμότητά μου. Να είμαι η βολική επιλογή σου, το stand-by σου.
Αλλά εγώ δεν είμαι επιλογή για τις μέρες που βαριέσαι.
Δεν μπαίνω σε εφεδρεία. Δεν υπάρχω για να γεμίζω τα κενά σου μέχρι να βρεις κάτι πιο «βολικό».
Κι αυτό τελείωσε εδώ.
Γιατί κάποια στιγμή, ο άντρας που θεωρείς δεδομένο σταματάει να ανέχεται. Σταματάει να περιμένει. Σταματάει να ψάχνει σε σένα αυτό που δεν πρόκειται να βρει.
Δεν είμαι εδώ για να είμαι το back-up σου.
Δεν είμαι εδώ για να ικανοποιώ τον εγωισμό σου.
Είμαι εδώ για όλα ή για τίποτα.
Ή με αντέχεις ή φεύγεις.
Τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Τόσο τελειωμένα.
