Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Δεν είναι ο έρωτας αυτό που νομίζουμε.
Δεν είναι η σπίθα.
Ούτε τα βλέμματα που καίνε.
Ούτε τα πρώτα βράδια που δεν χωράς στο δέρμα σου από επιθυμία.
Ο έρωτας αρχίζει όταν όλα αυτά σβήνουν σιγά-σιγά,
κι εσύ μένεις εκεί.
Μ’ έναν άνθρωπο απέναντί σου.
Γυμνό απ’ τον ρόλο, απ’ την πόζα, απ’ τη μαγεία.
Κι αντί να απογοητευτείς, αποφασίζεις να τον μάθεις ξανά.
Να μπεις στο σκοτάδι του χωρίς φακό.
Να απλώσεις το χέρι σου όχι για να τον σώσεις — αλλά για να του δείξεις ότι δεν θα φύγεις.
Ο έρωτας δεν είναι καρέ φωτογραφίας.
Είναι το μετά.
Είναι το «θα προσπαθήσουμε ξανά αύριο».
Είναι το «δεν συμφωνούμε, αλλά δεν φεύγω».
Είναι οι ατέλειες που δεν θες να αλλάξεις, γιατί έχουν το δικό τους βάρος — και τον δικό σου σεβασμό.
Μαζί δεν σημαίνει εύκολα.
Μαζί σημαίνει να κάνουμε χώρο ο ένας για τον άλλον.
Όχι να γίνουμε ίδιοι.
Αλλά να παραμείνουμε δίπλα ο ένας στον άλλον.
Και η προσπάθεια δεν είναι ήττα.
Είναι ενσυνείδητη επιλογή.
Είναι να λες:
“Δεν είμαι τέλειος, δεν είσαι τέλεια,
μα ξέρω πως κάπου ανάμεσά μας υπάρχει κάτι
που αξίζει να σωθεί.”
Το μαζί δεν είναι δεδομένο.
Θέλει δυο χέρια να παραμένουν απλωμένα.
Να τρέμουν ίσως. Να κουράζονται.
Αλλά να μη λυγίζουν.
Κι αυτό το άγγιγμα…
Όταν δεν είναι της αρχής,
αλλά της επιμονής,
τότε είναι που καίει περισσότερο.
Γιατί δεν έρχεται από πόθο.
Έρχεται από βάθος.
