Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Ο έρωτας δεν είναι πάντα κάτι δυνατό και θορυβώδες. Μερικές φορές είναι ήσυχος, σχεδόν απαλός, σαν ένα μέρος όπου για πρώτη φορά δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Είναι εκεί που δεν σκέφτεσαι πώς φαίνεσαι όταν μιλάς, ούτε αν οι λέξεις σου είναι «σωστές».
Εκεί που δεν μετράς τις αντιδράσεις σου, δεν φιλτράρεις το χαμόγελό σου, δεν προσπαθείς να χωρέσεις σε μια εκδοχή του εαυτού σου πιο αποδεκτή. Γιατί πριν από τον αληθινό έρωτα, υπάρχει συχνά μια μικρή προσπάθεια να είμαστε «κάπως αλλιώς». Πιο ήρεμοι, πιο δυνατοί, πιο σταθεροί.
Σαν να φοβόμαστε ότι αν φανερωθούμε όπως πραγματικά είμαστε, ίσως δεν αγαπηθούμε Κι όμως, ο έρωτας αλλάζει αυτόν τον φόβο χωρίς να τον πολεμά. Τον κάνει να μαλακώνει. Δεν σου ζητά να γίνεις άλλος, σου επιτρέπει να γίνεις εσύ.
Ολόκληρος.
Χωρίς διορθώσεις. Είναι εκεί που η σιωπή δεν είναι άβολη. Που το γέλιο σου δεν συγκρατείται. Που ακόμα και οι πιο απλές στιγμές έχουν μια ζεστασιά, επειδή δεν χρειάζεται να «παίξεις» κάτι. Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι του: όταν κάποιος σε βλέπει και δεν περιμένει να είσαι τέλειος για να μείνεις. Και εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, αφήνεσαι λίγο περισσότερο.
Όχι από αδυναμία, αλλά από ανακούφιση. Ο έρωτας, τελικά, δεν σε μεταμορφώνει σε κάτι ξένο. Σε φέρνει πίσω σε εσένα. Σε εκείνη την εκδοχή σου που είναι πιο ήρεμη, πιο αληθινή, πιο ελαφριά. Ίσως εκεί να κρύβεται όλη η ομορφιά του. Όχι στο να γίνεις κάτι άλλο για κάποιον, αλλά στο να μπορείς επιτέλους να είσαι αυτό που είσαι και να είναι αρκετό.
