Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Μη μου πεις πως θα το κάνουμε «αργότερα».
Μη μου πεις πως κάποτε θα υπάρξει καλύτερη στιγμή, λιγότερα εμπόδια, πιο «σωστό timing».
Γιατί ξέρω.
Ξέρω πώς οι σκιές γεννιούνται απ’ τα φώτα που πέφτουν πάνω μας όταν είναι πια αργά.
Δεν θέλω να σε αγαπήσω στο μετά.
Θέλω να σε ζήσω στο τώρα.
Θέλω εκείνη την παραφορά του έρωτα που δεν προλαβαίνει να μπει σε καλούπια.
Θέλω να σε χορεύω στους δρόμους, όπως στις παλιές ταινίες. Να σε φιλάω στις γωνιές που μοιάζουν ασήμαντες και να τις κάνουμε αιώνιες.
Θέλω να γελάς τόσο πολύ που να σκύβεις το κεφάλι σου στο στήθος μου και να κρατάς την ανάσα σου, μην ξυπνήσει ο κόσμος γύρω.
Δεν είναι ο φόβος της μοναξιάς που με σπρώχνει.
Είναι ο φόβος μην ζήσουμε σαν θεατές.
Μην περάσει η ζωή σαν προβολή σε τοίχο, και μείνουμε μόνο κάτι σκιές που κάποτε είχαν φλόγα.
Έλα.
Πάρε το χέρι μου.
Δεν υπόσχομαι εύκολα, δεν υπόσχομαι για πάντα.
Αλλά υπόσχομαι ότι θα είμαι εδώ όσο κρατάει η φωτιά. Και θα την τροφοδοτώ όσο είσαι κι εσύ μέσα.
Έλα να ζήσουμε έναν έρωτα που θα λέει “ήμασταν”, κι όχι “παραλίγο”.
Πριν γίνουμε σιωπές.
Πριν μείνουμε σημάδια σε τοίχους άδειων πόλεων.
Πριν μείνουμε μόνο κάτι που θα μπορούσε να είναι.
Γιατί η ζωή, κορίτσι μου, δεν περιμένει τους προσεκτικούς.
Ανήκει σε όσους ρισκάρουν την καρδιά τους.
Πριν μείνει μόνο το περίγραμμά μας στον τοίχο, ας γράψουμε μαζί μια ιστορία που να μη σβήνει.
