Θέλω λίγη ανεμελιά χωρίς τύψεις.
Γιατί δεν χρωστάω εξηγήσεις σε κανέναν όταν σώζω τον εαυτό μου.
Γράφει η Ιωάννα Ανδριανού
Θέλω λίγη ανεμελιά χωρίς τύψεις. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς φωνές μέσα στο κεφάλι μου να με μαλώνουν. Θέλω να πετάξω το «πρέπει» στον κάδο, να μείνω με το μαγιό, άβαφη, αχτένιστη και αληθινή. Να μη σκέφτομαι αν φαίνομαι αρκετή. Αν φέρομαι σωστά. Αν είμαι παραγωγική, θελκτική, υπεύθυνη.
Θέλω να κάτσω σε μια καρέκλα πλαστική, μπροστά στη θάλασσα, να ιδρώνω, να κολλάω, να πίνω μπίρα απ’ το μπουκάλι και να μη δίνω δεκάρα για το τι εντύπωση δίνω. Να μην έχω πρόγραμμα, να μην έχω ρολόι, να μην έχω «στόχο για σήμερα».
Αρκετά με τις λογικές, τις αξιολογήσεις, τα KPI του χαρακτήρα μας. Δεν είμαστε εταιρείες. Είμαστε άνθρωποι. Και οι άνθρωποι κουράζονται. Εξαντλούνται από το να προσπαθούν να είναι όλα. Για όλους. Πάντα.
Θέλω ανεμελιά που δεν χρειάζεται να δικαιολογηθεί. Ούτε στον σύντροφο, ούτε στη μάνα μου, ούτε στην κολλητή. Ούτε σε μένα. Να κάθομαι, να βαριέμαι, να χαζεύω το ταβάνι, και να μη νιώθω ενοχή επειδή «θα μπορούσα να κάνω κάτι πιο χρήσιμο».
Η ανεμελιά δεν είναι αμαρτία. Είναι δικαίωμα. Είναι επιβίωση. Είναι μια μικρή επανάσταση μέσα στο χάος της υπερπαραγωγικότητας που μας πλασάρουν ως ευτυχία.
Όποιος δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, μάλλον δεν ξέρει πώς είναι να σέρνεσαι κάθε μέρα με χίλια βάρη στους ώμους και να χαμογελάς παρ’ όλα αυτά.
Θέλω λίγη ανεμελιά χωρίς τύψεις.
Γιατί δεν χρωστάω εξηγήσεις σε κανέναν όταν σώζω τον εαυτό μου.
