Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Πόσα θυμάμαι από εσένα, πόσα φιλιά και αγκαλιές, πόσα βράδια ερωτικά φορτισμένα και άλλα τόσα που κάτι ήθελα να σου σπάσω στο κεφάλι. Ζήσαμε έντονα μαζί και έντονα ακόμα σε θυμάμαι, με τα στραβά και τα υπέροχά σου.
Απάτη σε φώναζα χαριτολογώντας όταν μου έκανες εκείνα τα δικά σου νάζια κοιτώντας με πονηρά στα μάτια, παίζοντας με μια τούφα από τα κατάξανθα μαλλιά σου.
Η δική μου απάτη, ήσουν εκείνη που με παρέσυρε και με στροβίλιζε στον αέρα και έτσι σαν αερικό χάθηκες μια μέρα. Και κάθομαι τώρα μικρή μου και σκαλίζω την μνήμη μου, όλα εκείνα που άφησες παρακαταθήκη με το φευγιό σου μέσα στο μυαλό μου και πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν όντως έτσι έγιναν τα πράγματα ή αν κάτι θυμάμαι λάθος.
Και τελικά δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος, αμφιβάλλω όλο και περισσότερο σε κάθε στροφή που παίρνω. Η μνήμη αγάπη μου είναι απάτη και τελικά μάλλον είναι λίγο μεγαλύτερη απάτη από εσένα.
Βρίσκομαι εδώ, καθισμένος στο πάτωμα όπως κάναμε μαζί, σε ένα δωμάτιο σκοτεινό παρέα με μια φλόγα έτοιμη να σβήσει, από τα μάτια μου τρέχουν καυτά ρυάκια και η αλμύρα τους μπλέκεται τέλεια με το ποτό που πίνω. Λείπεις γαμώτο, μου λείπεις και τα βράδια κυλάνε δύσκολα πλέον και ο ύπνος δεν με επισκέπτεται συχνά.
Μέσα στην ζάλη μου μία ερώτηση γυρίζει στο μυαλό μου και θέλω άμεσα απάντηση μήπως και απαλύνει λίγο ο πόνος. Άραγε, έκλαψες ποτέ με λυγμούς που δεν με είχες;
