Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Η αλήθεια είναι ότι εμείς οι δύο μπορεί να τελειώσαμε άδοξα και να μην φτάσαμε πότε στο αποκορύφωμα αλλά μου έμαθες πολλά, με άσχημο τρόπο αλλά ήταν μαθήματα ζωής.
Μου έδειξες ότι η εμπιστοσύνη δεν είναι ίδια για όλους, άνθρωποι σαν εσένα δεν την εκτιμούν, δεν τη σέβονται, την πουλάνε για την πλάκα, την αγοράζουν για το όφελος.
Άνθρωποι σαν εσένα την αγάπη τη βλέπουν σαν υποχρέωση και όχι ως σκοπό. Μου έδειξες ότι ο έρωτας δεν είναι για όλους και τον θυσιάζουν για κάτι στιγμές προσωρινού πάθους. Και να φανταστείς ότι άργησα να τα καταλάβω όλα αυτά,και το βράδυ που έφυγες νόμιζα ότι ο κόσμος διαλύεται και πέφτει πάνω μου να με πλακώσει.
Και όμως λίγες μέρες αργότερα που συνειδητοποίησα τι είχε γίνει και τι ήσουν εσύ τελικά κατάλαβα ότι άνθρωποι σαν εσένα έρχονται και φεύγουν χωρίς να ολοκληρώσουν τη πορεία τους.
Μετά από εσένα δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή μου μην ξαναχάσω άνθρωπο, με είχες διδάξει καλά βλέπεις.
