Γράφει η Μαριάννα Αργυρίου
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έρχονται ποτέ ολοκληρωτικά. Που δεν λένε ποτέ ξεκάθαρα “ναι” ή “όχι”.
Άνθρωποι-εκκρεμότητες.
Σου δίνουν κομμάτια τους, αλλά ποτέ ολόκληροι. Σου υπόσχονται κάτι μισό, ποτέ κάτι σίγουρο. Είναι εδώ, αλλά όχι εντελώς. Σε θέλουν, αλλά όχι αρκετά. Σε πλησιάζουν, αλλά ποτέ δεν σε φτάνουν.
Είναι εκείνοι που πάντα αφήνουν κάτι ανοιχτό.
Ένα “ίσως”. Ένα “κάποια στιγμή”. Ένα “δεν είναι η κατάλληλη ώρα”.
Και εσύ;
Εσύ περιμένεις.
Περιμένεις να γίνει το “ίσως” βεβαιότητα. Περιμένεις να ξεκαθαρίσει το τοπίο, να σταματήσει η αμφιβολία να σου τρώει τα μέσα. Περιμένεις το “λίγο” να γίνει “όλο”.
Αλλά ξέρεις τι είναι το πιο ειρωνικό;
Δεν θα γίνει ποτέ.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν να επιλέγουν. Δεν ξέρουν να μένουν. Δεν ξέρουν να δίνουν ξεκάθαρες απαντήσεις.
Ζουν στο μεταίχμιο.
Ανάμεσα στο “θέλω” και στο “δεν μπορώ”. Ανάμεσα στο “είμαι εδώ” και στο “μην περιμένεις πολλά”. Ανάμεσα στο “σ’ αγαπάω” και στο “δεν είμαι σίγουρος”.
Και όσο τους αφήνεις, θα υπάρχουν πάντα ένα βήμα πιο πέρα.
Πάντα ένα “ίσως” μακριά.
Κι αν κάτι πρέπει να μάθεις, είναι αυτό:
Οι άνθρωποι που σε θέλουν, σε επιλέγουν. Δεν σε αφήνουν σε εκκρεμότητα, δεν σε κάνουν να αμφιβάλλεις.
Και αν κάποιος δεν μπορεί να σου δώσει τίποτα περισσότερο από αβεβαιότητα, τότε το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να κλείσεις εσύ αυτή την εκκρεμότητα.
Οριστικά.
