Γράφει η Λιανα Ζαφειράτου
Λένε ότι ο χρόνος όλα τα γιατρεύει.
Είναι λάθος. Ο χρόνος δεν είναι γιατρός , δάσκαλος είναι. Ουσιαστικά μας μαθαίνει πως να φροντίζουνε τις πληγές μας και πως να μάθουμε να ζούμε με αυτές. Όπως επίσης και πως να διαχειριζόμαστε την ευτυχία και την επιτυχία μας.
Κάθε άνθρωπος είναι σαν μια λίμνη και τα γεγονότα της ζωής μας βότσαλα που πέφτουν μέσα σε αυτή. Άλλα είναι μικρά και προκαλούν μικρή αναταρή και άλλα μεγάλα. Όλα όμως μένουν εκέι, στον πάτο της λίμνης. Το που θα σταθεί μπορουμε να το ελέγξουμε αλλά το βότσαλο δεν βγαίνει από την λίμνη πια. Είναι εκεί και έχει αλλάξει τον πυθμένα της για πάντα. Έτσι αλλάζουν και εμάς.
Να τα αγαπάς τα βότσαλά σου και τα μικρά και τα μεγάλα, ειδικά τα μεγάλα. Μια μεγάλη αναταραχή είναι πιο πιθανό να καθαρίσει τη λίμνη από μια μικρή. Τα μεγάλα μας ζόρια και οι μεγάλες μας χαρές μας έχουν στιγματίσει τη ζωή μας. Μας έχουν κάνει πιο δυνατούς, για την ακρίβεια μας έχουν δείξει δυνάμεις που δεν υποψιαζόμασταν καν ότι έχουμε. Την των τοιούτων παθημάτων κάθαρση που έλεγαν και οι αρχαίοι.
Μπορεί να σου πάρει χρόνο μα κάνεις “ανακατάταξη” στα βότσαλά σου αλλά δεν πειράζει. Πάρε το χρόνο σου και άστον να σε διδάξει.
Τα παθήματα – μαθήματα και ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε είναι αυτά που σηματοδωτούν το μεγαλείο της ψυχής μας. Να θυμάστε , ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς.
